51 χρόνια μετά
Του Βασίλη Μανάφα
-Που είσαι καμάρι μου;
-Στα κάγκελα είμαι μάνα. Εδώ στη σχολή κρεμασμένος, φωνάζω για τα λάθη σου και διαμαρτύρομαι για τα δικαιώματα μου. Αντιμετωπίζω τον «νόμο» και παλεύω στα λαγούμια των θρανίων μου. Αυτά που, τόσα χρόνια, έχτιζα με κόπο. Μαντρώνω τα τείχη μου, με καρέκλες και κάδους, μες στους καπνούς, στους κρότους και τις λάμψεις χωμένος.
Εκεί με βρίσκουν και με χτυπάνε τα αδέρφια μου.
Τα παιδιά σου μάνα, ακούς;
Κοίτα βαθιά τις λέξεις που σκέφτηκες να κλείσεις τον εαυτό σου, απομάκρυνε λόγια και πράξεις των προγόνων σου και τόλμησε να πάρεις τις αποφάσεις σου.
Διεκδίκησε ένα καλύτερο αύριο, ένα καλύτερο κόσμο και μάντρωσε τα θέλω σου με τις καλύτερες αιτίες. Και φτιάξε αναμνήσεις, που θα μείνουν αναλλοίωτες στο χρόνο.
Μην λούζεσαι πόνο.
Μην στεναχωριέσαι για λάθη άλλων..
Απλά βγες έξω και νιώσε, άγγιξε, αγάπα την ελευθερία σου, μέχρι κάποιος να την σκοτώσει, όχι όμως να στη στερήσει!
Βγες έξω στους δρόμους και γιόρτασε αυτήν την ημέρα που σου χάρισαν τα αδέρφια σου..
Μην ξεχάσεις μόνο,
ζακέτα να πάρεις!
ΒΜ
https://e-wall.net/73512/51-chronia-apo-tin-exegersi-tou-polytechneiou-p-o-s-e-e-p-e-a/
