Η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας επιλέγει τη νομική οδό, προσφεύγοντας στο Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) κατά των αποφάσεων των Διοικητικών Εφετείων που δικαίωσαν εκπαιδευτικούς, κρίνοντας ως μη νόμιμες τις ανακλήσεις των μονιμοποιήσεών τους. Παράλληλα, παραμένει σταθερά αντίθετη στην αυτονόητη αυτοδίκαιη μονιμοποίηση όσων εκπαιδευτικών έχουν συμπληρώσει διετή υπηρεσία.
Η στάση αυτή αποδεικνύει πως το Υπουργείο δεν προτίθεται να παραδεχθεί ότι η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών που διορίστηκαν έως και το 2021 ήταν πρακτικά ανέφικτη, ούτε ότι υπήρξαν παραλείψεις στην εφαρμογή των ίδιων των διατάξεων που η κυβέρνηση ψήφισε. Το αποτέλεσμα είναι ένα θολό πλαίσιο που έχει προκαλέσει σύγχυση, ακόμα και σε εκείνους που προσπαθούν να το εφαρμόσουν.
Από την αρχή, δεν υπήρξε πραγματική πρόθεση να εκδοθεί εγκύκλιος που θα έλυνε το ζήτημα για τους εκπαιδευτικούς των διορισμών του 2020 και του 2021. Αντιθέτως, το Υπουργείο δημιούργησε συνειδητά ένα διχαστικό περιβάλλον, χωρίζοντας τους εκπαιδευτικούς σε δύο κατηγορίες. Οι ανακλήσεις μονιμοποιήσεων πραγματοποιήθηκαν με προφορικές εντολές, ενώ η προσφυγή στο ΣτΕ επιχειρεί να ανακόψει το κύμα δικαστικών αποφάσεων που δικαιώνουν συντριπτικά τους εκπαιδευτικούς, επιρρίπτοντας στο Υπουργείο την ευθύνη για διοικητικές παραλείψεις.
Μια τυπική διοικητική διαδικασία, όπως η διαπιστωτική πράξη μονιμοποίησης, που σε όλο το Δημόσιο αποτελεί μια απλή νομική ενέργεια, έχει μετατραπεί σε εργαλείο επιβολής ενός δυσκίνητου συστήματος αξιολόγησης. Το αποτέλεσμα είναι ότι σήμερα, υπάρχουν εκπαιδευτικοί που υπηρετούν ήδη 4-5 χρόνια, χωρίς να έχει ακόμα ολοκληρωθεί η πράξη μονιμοποίησής τους.
