https://e-wall.net/68036/prosochi-kathe-ora-stin-taxi-apotelei-didaktiko-orario-dkamia-odigia-gia-paramoni-mechri-tis-14-00-den-einai-synomi/
Κάθε Σεπτέμβρη, μαζί με το πρώτο κουδούνι, επιστρέφει κι ένας γνώριμος «ψίθυρος» στα σχολεία: «Το ωράριό μας είναι 08.00–14.00». Ένας ψίθυρος που συχνά γίνεται «εντολή», άλλοτε προφορική και άλλοτε με τη μορφή «παράδοσης», χωρίς όμως να έχει καμία νομική βάση.
Η αλήθεια είναι απλή και καταγεγραμμένη εδώ και δεκαετίες: το διδακτικό ωράριο των εκπαιδευτικών είναι απαραβίαστο και ορίζεται από το νόμο. Συγκεκριμένα:
24 ώρες για όσους έχουν έως 10 χρόνια υπηρεσίας,
23 ώρες για 10–15 χρόνια,
22 ώρες για 15–20 χρόνια,
21 ώρες για 20 και πλέον έτη.
Πέρα από το διδακτικό, υπάρχει και το εργασιακό ωράριο, που φτάνει το ανώτατο τις 30 ώρες. Σε αυτό όμως περιλαμβάνονται μόνο συγκεκριμένα καθήκοντα παιδαγωγικού ή διοικητικού χαρακτήρα: ενημέρωση γονέων, συνεδριάσεις συλλόγου διδασκόντων, εφημερίες, αναθέσεις συγκεκριμένων εργασιών. Σε καμία περίπτωση αυτό δεν μεταφράζεται σε «υποχρεωτική παραμονή μέχρι τις 14.00».
Η μεγάλη παρεξήγηση
Πολύ συχνά οι νέοι συνάδελφοι βρίσκονται αντιμέτωποι με αυθαίρετες απαιτήσεις: να παραμένουν στο σχολείο χωρίς λόγο, να καλύπτουν τμήματα στα κενά τους, να «απασχολούν» παιδιά πέρα από το διδακτικό τους ωράριο. Κι όμως, ο νόμος είναι ξεκάθαρος:
Κάθε ώρα σε τάξη είναι διδακτικό ωράριο. Ακόμα και η ώρα σίτισης στο ολοήμερο.
Καμία κάλυψη κενού δεν μπορεί να γίνει με υπέρβαση του διδακτικού ωραρίου. Αν δεν σταλεί αναπληρωτής, το τμήμα δεν λειτουργεί και ειδοποιούνται οι γονείς.
Οι εκπαιδευτικοί δεν υποχρεούνται σε ρόλο φύλακα ή τραπεζοκόμου. Το σχολείο παρέχει εκπαιδευτικό έργο και μόνο αυτό.
Οι «προφορικές εντολές» δεν ισχύουν
Το πλαίσιο είναι σαφές: οποιαδήποτε ανάθεση πέραν του διδακτικού ωραρίου πρέπει να είναι συγκεκριμένη, γραπτή και αιτιολογημένη. Οι συνάδελφοι έχουν το δικαίωμα –και την υποχρέωση– να αρνούνται προφορικές οδηγίες που παραβιάζουν το πλαίσιο δικαιωμάτων τους.
Ο ρόλος των συλλόγων διδασκόντων
Ο σύλλογος διδασκόντων παραμένει το κυρίαρχο όργανο για τη διαμόρφωση προγραμμάτων, την κατανομή αρμοδιοτήτων και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των μελών του. Εκεί πρέπει να στηρίζονται οι συνάδελφοι για συλλογικές αποφάσεις που θα αποτρέπουν την αυθαιρεσία και θα διασφαλίζουν συνθήκες εργασίας που σέβονται τον εκπαιδευτικό και το παιδαγωγικό έργο.
Δεν είναι τυχαίο που κάθε χρόνο γίνονται προσπάθειες «παραποίησης» του ωραρίου. Η λογική των περικοπών και της διαχείρισης με αριθμούς προσπαθεί να μετατρέψει τους εκπαιδευτικούς σε «λάστιχο» που θα καλύπτει κάθε κενό. Όμως το δημόσιο σχολείο δεν μπορεί να λειτουργεί πάνω σε αυθαιρεσίες και παραβιάσεις εργασιακών δικαιωμάτων.
Η γνώση του νομικού πλαισίου και η συλλογική στάση είναι η καλύτερη ασπίδα. Οι εκπαιδευτικοί δεν είναι «παρόντες» για να φυλάνε, αλλά για να διδάσκουν. Και αυτό το καθήκον –και δικαίωμα– δεν επιδέχεται παρερμηνείες.
