Όταν τα νούμερα δεν χωρούν ούτε στις αίθουσες, ούτε στη λογική.
Με αφορμή το προκλητικό άρθρο της Καθημερινής περί “τεχνητής έλλειψης εκπαιδευτικών”, ο πρώην Διευθυντής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Χανίων, Άκης Άμπελας, βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Με λόγο νηφάλιο αλλά κοφτερό, καταρρίπτει το αφήγημα της “τεχνητής κρίσης” και φωτίζει την πραγματική εικόνα των σχολείων: ένα σύστημα που παραπαίει, όχι επειδή λείπει προσωπικό “στα χαρτιά”, αλλά γιατί λείπει σοβαρότητα, σχεδιασμός και πολιτική βούληση.
Τα Χανιά σε αριθμούς: 2.000 ώρες μαθήματος χαμένες την εβδομάδα
Πενήντα μέρες μετά το άνοιγμα των σχολείων, στα Χανιά χάνονται πάνω από 2.000 ώρες διδασκαλίας την εβδομάδα στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Τα στοιχεία είναι δημόσια και αναρτημένα στην ιστοσελίδα της ΔΔΕ Χανίων. Κι όμως, κάποιοι επιμένουν να μιλούν για “τεχνητά κενά”.
Οι αίθουσες ασφυκτιούν
Ο κος Άμπελας επισημαίνει πως το όριο των 27 μαθητών ανά τμήμα είναι απλώς μια γραφειοκρατική φενάκη. Την ώρα που τα ΕΠΑΛ, τα Μουσικά, τα Πρότυπα και τα Πειραματικά έχουν όριο τους 25, η πολιτεία επιμένει να στοιβάζει εφήβους σε στενόμακρες αίθουσες χωρίς οπτική επαφή με τον πίνακα.
Ποιος παιδαγωγός θεωρεί ότι 27 μαθητές σε 25 τετραγωνικά μέτρα μπορούν να “μάθουν”; Και πώς γίνεται, αναρωτιέται, να μη θεσπίζεται ελάχιστο όριο χώρου ανά μαθητή για λόγους ασφαλείας και παιδαγωγικούς;
Σχολεία που “δεν χωρούν” τους ίδιους τους μαθητές τους
Αίθουσες ακατάλληλες, παλιές υποδομές, “περιφερόμενα τμήματα” που δεν έχουν σταθερό χώρο. Ένα μωσαϊκό εκπαιδευτικής προχειρότητας που κάνει κάθε συζήτηση για «τεχνητές ελλείψεις» να ακούγεται σαν ειρωνεία.
Οι νέες τάξεις – πιο σύνθετες, πιο απαιτητικές
Ο εκπαιδευτικός πληθυσμός έχει αλλάξει. Περισσότερα παιδιά με διαγνώσεις, περισσότερες ανάγκες, περισσότερη διαφοροποίηση. Για να στηριχτούν σωστά χρειάζεται χώρος, συνεργασία και ουσιαστική μείωση μαθητών ανά τμήμα.
Αλλά, όπως σχολιάζει σκωπτικά, «αυτά θεωρούνται ψιλά γράμματα», την ώρα που οι πολιτικές συνεχίζουν να βασίζονται στη λογική της “μετωπικής διάταξης” – και της μετωπικής αποφυγής της πραγματικότητας.
Ρητορικά, αλλά καίρια ερωτήματα
Ο Άμπελας θέτει μια σειρά ερωτημάτων που χτυπούν κατευθείαν στην καρδιά του προβλήματος:
Γιατί οι υπηρεσιακές μεταβολές καθυστερούν μήνες;
Γιατί οι εγγραφές και μετεγγραφές δεν ολοκληρώνονται έγκαιρα ώστε να υπάρξει σωστός προγραμματισμός;
Γιατί η νομοθεσία για τις τοποθετήσεις παραμένει κολλημένη στα Προεδρικά Διατάγματα του 1996-97;
Γιατί δεν προκηρύσσονται μόνιμες θέσεις, αφού κάθε χρόνο προσλαμβάνονται αναπληρωτές “στις ίδιες φάσεις και με τα ίδια νούμερα”;
Η επαναλαμβανόμενη “τρύπα” δεν είναι τεχνητή — είναι συστημική.
«Αν δεν μπορούμε να κάνουμε σχολεία που να λειτουργούν κανονικά από 11 Σεπτεμβρίου, ας το παραδεχτούμε» γράφει ο Άμπελας.
Το πρόβλημα δεν είναι στα “νούμερα”, αλλά στην επιμονή να παρουσιάζουμε μια διαρκή κρίση ως οργανωμένο σχέδιο. Και σε αυτό το σημείο, το άρθρο της Καθημερινής αποδεικνύεται όχι απλώς “τεχνητό” — αλλά τεχνηέντως αποπροσανατολιστικό.
Η πραγματικότητα των σχολείων δεν αποτυπώνεται σε πίνακες Excel, αλλά σε πρόσωπα κουρασμένων εκπαιδευτικών και μαθητών που περιμένουν δασκάλους που “θα έρθουν”.
Κι όσο το Υπουργείο και οι πρόθυμοι αναλυτές επιμένουν να μετρούν τις ελλείψεις “στα χαρτιά”, οι χαμένες ώρες θα συνεχίσουν να γράφουν τη δική τους σιωπηλή στατιστική.
Ιδιωτικά Πανεπιστήμια στην Ελλάδα και το εξωτερικό: Τι ισχύει; Μύθοι, ανακρίβειες και υπερβολές.
