Σύμβουλος αξιολόγησε εκπαιδευτικό ολοήμερου σε διδασκαλία σε ένα τυχαίο πρωινό τμήμα
Σκεφτόμαστε σε ποιο ύφος πρέπει να γράψει κανείς, για όλα αυτά τα απίστευτα που μαθαίνουμε και σχετίζονται με την ατομική αξιολόγηση και τα καμώματα αξιολογητών, αλλά και αξιολογούμενων. Το χιούμορ έχει φτάσει στα όρια του και τα περιστατικά είναι περισσότερο προσβλητικά για τους εκπαιδευτικούς παρά αστεία. Οπότε ξεκινάμε διορθώνοντας τη λέξη “αξιολόγηση” με τη σωστή λέξη που είναι “επιθεωρητισμός” και συνεχίζουμε:
Ξέρετε την διεύθυνση εκπαίδευσης όπου ανώτατο στέλεχος είπε σε νεοδιόριστο ότι αν δεν αξιολογηθεί δε θα τον πληρώσει στο τέλος του μήνα; (Ανοησίες δηλαδή προς τρομοκράτηση του εκπ/κου). Εμείς την ξέρουμε καλά. Εκεί λοιπόν πρόσφατα σύμβουλος– επιθεωρητής/τρια εκπαίδευσης αποφάσισε να ανακαλύψει καινούρια νομοθεσία, να πάρει μια εκπαιδευτικό ΠΕ70 που έχει αναλάβει ολοήμερο, να την τοποθετήσει για μία ώρα σε μια random τάξη του σχολείου και να της κάνει παρακολούθηση διδασκαλίας για να την αξιολογήσει. Δηλαδή οργανώθηκε μια επι της ουσίας, “παράσταση μίας ώρας”, έτσι ώστε να γίνει όπως όπως μια αξιολόγηση. Στο τέλος μάλιστα, μετά την ολοκλήρωση του φανταστικού αυτού concept, ο/η επιθεωρητής/τρια σχολίασε αρνητικά την “κανονική” δασκάλα του τμήματος που απουσίαζε εκείνη τη στιγμή, προφανώς γιατί κάτι δεν του/της άρεσε στους μαθητές τους οποίους είχε επιλέξει ως κομπάρσους. Λογικό θα πει κανείς… εξάλλου γιατί πηγαίνουν στο σχολείο τα παιδιά; Για να υποδύονται τους μαθητές μιας άλλης δασκάλας, ώστε ένας τρίτος να της βάζει βαθμούς….
Ας μην αναρωτιόμαστε σε ποιο σημείο της νομοθεσίας προβλέπεται η παραπάνω μέθοδος. Προφανώς πουθενά. Αυτό έλλειπε εδώ που τα λέμε..
Τα ερωτήματα λοιπόν είναι: 1ον Πως είναι δυνατόν στελέχη εκπαίδευσης να προβαίνουν σε τέτοιου είδους πρακτικές; 2ον Πως τέτοιου είδους, εκτός νομικού πλαισίου ενέργειες, γίνονται ανεκτές από τους διοικητικούς προϊσταμένους; και 3ον (και σημαντικότερο) Πως είναι δυνατόν οι συνάδελφοι νεοδιόριστοι να ανέχονται αυτού του είδος την υποτίμηση και να γίνονται συνένοχοι σε αυτό το θέατρο του παραλόγου;
Με το 3ο θα κλείσουμε. Η ευθύνη των νεοδιόριστων που σκύβουν το κεφάλι στον επιθεωρητή τους είναι υπαρκτή. Δε φταίει ποτέ μόνο ένας κακός αξιολογητής…το τανγκό της απαξίωσης απαιτεί και τη συμμετοχή του εκπαιδευτικού. Αν οι ίδιοι οι νεοδιόριστοι συμμετέχουν με τη θέλησή τους σε τέτοιες τραγωδίες, δεν πρόκειται να τους σώσει κανένας άλλος μετά…Αν κάποιος ξεκινά έτσι…άραγε σε τι άλλο είναι διατεθειμένος να συναινέσει; Και ποιο το όφελος όλου αυτού; Κανένα απολύτως…
Κάθε ένας λοιπόν αναλαμβάνει το μερίδιο της ευθύνης του. Η πλειοψηφία των συναδέλφων νεοδιόριστων κάνει Απεργία/Αποχή και αντιστέκεται. Αν η μειοψηφία συναινεί σε τέτοιες αξιολογήσεις, τότε δεν ασκεί απλά ένα δικαίωμά της, όπως λένε κάποιοι εύκολα…Ασκεί ένα συγκεκριμένο δικαίωμα, το δικαίωμα στην απεργοσπασία, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους και την άβολη αλήθεια. Και αν στο μέλλον ο σκελετός του επιθεωρητισμού αναστηθεί, γίνει κανονικότητα και ισοπεδώσει κάθε έννοια ελευθερίας μέσα στο σχολείο, θα έρθει η στιγμή που θα αναρωτηθούν για το τι έφταιξε, μα ίσως και να ναι αργά τότε.
ΥΓ: Θα επανέλθουμε στο επόμενο επεισόδιο με τον σύμβουλο που “δελεάζει” νεοδιόριστους να αξιολογηθούν λέγοντάς τους οτι και χωρίς καν να παρακολουθήσει διδασκαλία θα τους βάλει “Πολύ Καλά”, ενώ αν τον καλέσουν και στην τάξη θα τους βάλει σε όλους “άριστα”… Μην μας ρωτάτε τι πίνουν άραγε μερικοί.. Δεν ξέρουμε…
