Στο αύριο
Ετών 31.
Τι άκουσα, τι πέτυχα, τι είδα;
Κατάφερα, απέτυχα και πήγα.
Απένταρος, σοριάστηκα στην ξίγα.
Ετών 31.
Σκαρφίστηκα, αντάμωσα και πήρα.
Πήρα γράμματα, δάκρυα και αριθμούς,
φευγαλέες γκριμάτσες και δισταγμούς.
Πρόσωπα πήρα και αντάμωσα μάτια που με κρατούσαν ζωντανό.
Στον χαλασμό της συνείδησης
μάχομαι για μια μερίδα επιβίωσης.
Ξεκίνησα σκαρφίζοντας ιστορίες στα σοκάκια των ναυτικών,
ενώ έγραφα στο κάστρο και αρμένιζα τον φάρο, κόντρα στα μελτέμια.
Έπλευσα και λεηλάτησα τα τείχη στην Κρήτη,
ενώ αυτοί με αποχαιρέτησαν με κλάματα.
Άλλη μια μέρα, την επόμενη μέρα,
φόρτωσα το κάρο,
έτσι για να ρεφάρω, σε μια ακόμη αποστολή.
Εσύ με είδες να φτάνω στον πύργο που στέφθηκα μόνιμος ιππότης.
Με καμάρωσες στο θρόνο και με φώναζες δάσκαλο δυο ζωές.
Μην στεναχωριέσαι που με βλέπεις να πλαγιάζω στο κάρο,
στην αμμουδιά και στα πεζούλια.
Θα τον βρω τον δρόμο μου,
και με σκουριασμένο στέμμα.
«Στη θάλασσα, σου ’πα, ο ύπνος δεν με πιάνει.
Γέλαγες και έβαζες σεργιάνι».
Εγώ μαντρώθηκα, έφυγα πάλι.
Πήγα στη μεγάλη επαρχία,
αυτήν την όμορφη κυρία από τσιμέντο.
Μάζεψα εφόδια, ανθρώπους, εμπειρίες.
Κατανόησα την έννοια του μαχητή — της διαβίωσης ή της εκπαίδευσης;
Εμπρός μου έφτανε γοργά
αυτή η μοιραία λόγχη,
ενώ τρεμόπαιζε στα στήθη μου η έπαρση,
η ελπίδα…
Εκεί ξύπνησα.
Κατάλαβα άλλη μια φορά τη μαγεία της δουλειάς μου,
την αμηχανία των μαθητών μου όταν θα με αντιμετωπίσουν,
και το νέο μου σπίτι. Τη νέα μου ζωή.
Ετών 31 και κάτι,
κατάφερα και προχωράω.
Με άδειο κρεβάτι, στην τύχη μου, στην τύχη σου,
το πού θα μείνω…
Δεν θέλω να φαντάζω ένας εξαψήφιος αριθμός.
Χτίζω πρόσωπα, χαρακτήρες, ιστορίες ολόκληρες.
Μάχομαι, ταξιδεύω και φθείρομαι — αλλά ζω.
Για το δικό μου, δικό σου, δικό τους καλό.
-Πριν με βάλεις σπίτι σου,
πριν σκεφτείς τι θα φάω, αν έχω νερό και το που κοιμάμαι,
κλείσε τα μάτια σου και μέτρα μέχρι το δέκα.
Και ευχήσου να μην σιχαθούμε που σου μάθαμε να μετράς.
Ετών 31 και κάτι έφτασα.
Έγραψα, ξέσπασα και έπεσα να κοιμηθώ
σε ένα ντουβάρι αδειανό.
Το παράθυρο μπάζει,
αλλά αύριο πρέπει να σηκωθώ και να πω:
«Καλημέρα!»
Περιμένει η ελπίδα στην τάξη,
ενώ η αγάπη διογκώνεται στο όνειρο.
Στην επόμενη γενιά.
ΒΜ
Το κείμενο αποτελεί μια ποιητική, εξομολογητική αναδρομή στα 31 χρόνια ζωής του δημιουργού, με έμφαση στη διαδρομή του ως ανθρώπου και ως εκπαιδευτικού. Μέσα από εικόνες αγώνα, πτώσης και αναζήτησης, αναδεικνύεται η φθορά αλλά και η δύναμη της ελπίδας, η αγάπη για τη μάθηση και η βαθιά πίστη στη νέα γενιά.
