Όταν η «στήριξη» προς τους εκπαιδευτικούς μεταφράζεται σε δημόσια απολογία
Σε πρόσφατη συνάντηση με τον Σύλλογο Διδασκόντων του 1ου Δημοτικού Σχολείου Ζακύνθου, ο Διευθυντής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, κ. Αθανάσιος Κατσίμπελης, διαβεβαίωσε ότι:
1️⃣ Στέκεται πάντα στο πλευρό των εκπαιδευτικών.
2️⃣ Δεν παρεμβαίνει σε ζητήματα εμφάνισης.
3️⃣ Και πως στο περιστατικό της 28ης Οκτωβρίου στον Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Ζακύνθου, κράτησε «ουδέτερη στάση».
Όμως, λίγες ώρες αργότερα, ήρθε στο φως η επιστολή του ίδιου προς την εφημερίδα «Ερμής» (29/10/2025) — μια «άμεση απάντηση» προς τους Μητροπολίτες Ζακύνθου και Δωδώνης. Σε αυτήν, ο Διευθυντής Π.Ε. εκφράζει «λύπη για το ατυχές της εμφάνισης του ομιλητή», «αναλαμβάνει το μερίδιο ευθύνης της υπηρεσίας» και διαβεβαιώνει τη Μητρόπολη ότι «θα καταβληθεί κάθε προσπάθεια ώστε ανάλογα περιστατικά να μην επαναληφθούν».
Παράλληλα, αναφέρει την έκδοση εσωτερικής σύστασης προς τους Διευθυντές και εκπαιδευτικούς για την «τήρηση της ευπρέπειας ενδυμασίας και συμπεριφοράς σε δημόσιες τελετές».
Και εύλογα γεννάται το ερώτημα:
👉 Ποια ουδετερότητα εκφράζεται όταν η Διεύθυνση Π.Ε. ζητά συγγνώμη όχι για πράξη, αλλά για εμφάνιση;
👉 Πώς συνάδει η «στήριξη» στους εκπαιδευτικούς με την αποδοχή ενός ιεραρχικού ελέγχου για το πώς πρέπει να ντύνονται ή να στέκονται σε δημόσιες εκδηλώσεις;
Η Παιδεία, ως θεσμός δημοκρατικός και χειραφετητικός, οφείλει να προστατεύει τους ανθρώπους της από πιέσεις και σκοταδισμούς — όχι να συντάσσεται με φωνές που ζητούν συμμόρφωση.
Ο εκπαιδευτικός δεν είναι υπάλληλος που εκπροσωπεί το «κύρος» κάποιου άλλου θεσμού· είναι φορέας αξιών, παιδείας και ελευθερίας σκέψης.
Όταν λοιπόν ο κ. Κατσίμπελης μιλά για «ουδετερότητα» και «στήριξη», η πραγματικότητα της επιστολής του δείχνει κάτι διαφορετικό:
μια διοίκηση που σπεύδει να απολογηθεί, αντί να υπερασπιστεί.
Η αξιοπρέπεια των εκπαιδευτικών δεν μετριέται με τον γιακά του πουκαμίσου τους, αλλά με τη στάση τους απέναντι σε κάθε μορφή επιβολής.
Και σε αυτήν τη δοκιμασία, η ουδετερότητα μοιάζει με τη χειρότερη μορφή υποταγής.
