Η Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Κέρκυρας φαίνεται να πήρε πολύ προσωπικά την αποστολή της “εποπτείας”. Με έγγραφο που θα ζήλευε και το Υπουργείο Άμυνας, προειδοποιεί τα σχολεία ότι έρχονται επιτόπιοι έλεγχοι — ναι, «και με επίσκεψη στις σχολικές μονάδες» — για να διαπιστωθεί αν τα ολοήμερα λειτουργούν όπως θέλει το Υπουργείο Παιδείας (ή όπως φαντάζεται ότι λειτουργούν).
https://e-wall.net/94466/o-diefthyntis-ekpaidefsis-kerkyras-pou-boukarei-sta-scholeia-dienergei-prokatarktiki-exetasi-epeidi-o-sepe-ton-katingeile/
Ο διευθυντής της Π.Ε. Κέρκυρας, υπογράφει το χαρτί που ζητά «ορθή αποτύπωση της πραγματικής κατάστασης» — λες και μέχρι τώρα τα σχολεία παρουσίαζαν… εικονική πραγματικότητα.
«Η ακρίβεια όλων των καταχωρημένων στοιχείων αποτελεί υποχρέωση των σχολικών μονάδων», τονίζεται στο έγγραφο, με ύφος που θυμίζει λίγο “μην κάνετε τους έξυπνους, ξέρουμε πού μένετε”.
Επιχείρηση “Ολοήμερο”
Αφού λοιπόν οι οδηγίες του ΥΠΑΙΘΑ είναι “σαφείς”, φαίνεται ότι οι διευθύνσεις εκπαίδευσης αναλαμβάνουν ρόλο εκπαιδευτικής αστυνομίας. Το μήνυμα απλό: αν το ολοήμερο δεν ταιριάζει με το excel του υπουργείου, περιμένετε επίσκεψη.
Προφανώς, η λύση στα χρόνια προβλήματα των ολοήμερων — ελλείψεις προσωπικού, καθυστερήσεις, προχειρότητες — είναι περισσότερα έγγραφα και περισσότερες απειλές. Γιατί να φτιάξεις το σύστημα, όταν μπορείς απλώς να φοβίσεις τους ανθρώπους που το κρατάνε όρθιο;
Κάπου ανάμεσα σε 10 ώρες διδασκαλίας, φύλαξη, και γραφειοκρατία, οι εκπαιδευτικοί της Κέρκυρας καλούνται τώρα να αποδείξουν πως δεν είναι “ανυπάκουοι”. Αν δεν ενημερώσουν «άμεσα» τη Διεύθυνση για κάθε μεταβολή στο ολοήμερο, κινδυνεύουν να βρεθούν στο στόχαστρο της «εποπτείας».
Και κάπως έτσι, η εκπαίδευση μετατρέπεται σε θεατρικό μονόπρακτο του Κάφκα, με ήρωες δασκάλους που δεν ξέρουν αν θα πρέπει να συμπληρώνουν απουσίες , να κάνουν μάθημα ή να φυλάνε τις πύλες για το επόμενο “ντου”.
Η Διεύθυνση Κέρκυρας στέλνει μήνυμα αποφασιστικότητας — αλλά και ένα ισχυρό σήμα πως το κλίμα δυσπιστίας στα σχολεία είναι πιο ζωντανό από ποτέ.
Αντί για στήριξη, επιλέγεται η επιτήρηση.
Αντί για συνεργασία, επιλέγεται ο φόβος.
Και κάπως έτσι, το ολοήμερο συνεχίζει να λειτουργεί. Όχι χάρη στα “ντου”, αλλά χάρη σε δασκάλους που — μένουν στην τάξη και κάνουν τη δουλειά τους.
