Οι νεοδιόριστοι εκπαιδευτικοί στέκονται απέναντι στο σύστημα αξιολόγησης που θεωρούν στρεβλό και άδικο. Επέλεξαν τον δύσκολο δρόμο της απεργίας-αποχής, αρνούμενοι να υποταχθούν σε μια διαδικασία που δεν αντανακλά την πραγματική εκπαιδευτική καθημερινότητα. Παρά τις πιέσεις, τις πειθαρχικές κλήσεις και τις διοικητικές ανισότητες μεταξύ των περιοχών, συνεχίζουν τον αγώνα για την υπεράσπιση του δημόσιου σχολείου, της αξιοπρέπειάς τους και των δικαιωμάτων των παιδιών. Με την πίστη ότι ο αγώνας αυτός θα φέρει τη βελτίωση της εκπαίδευσης, δηλώνουν ότι η αξιολόγηση δεν θα περάσει.
ΝΕΟΔΙΟΡΙΣΤΟΙ και ΝΕΟΔΙΟΡΙΣΤΕΣ
Να Νιώθουμε Περηφάνεια
Νεοδιόριστοι, να νιώθουμε περηφάνεια όλοι/ες όσοι/ες συνεχίζουμε την απεργία-αποχή απέναντι σε ένα στρεβλό σύστημα “βελτίωσης” της εκπαιδευτικής πραγματικότητας που το ονόμασαν “αξιολόγηση”. Ο γυαλός δεν είναι στραβός, αυτοί αρμενίζουν στραβά: σε μια διαδικασία “στημένου θεάτρου 2 ωρών κάθε τέσσερα χρόνια” τι μπορείς να καταλάβεις για ένα οικοσύστημα όπως η τάξη, μια δυναμική διαδικασία στην οποία εμπλέκονται δεκάδες παράγοντες μέσα στον χρόνο; Και όχι μόνο να το καταλάβεις αυτό το οικοσύστημα, αλλά και να του βάλεις και βαθμό 2, 3, 4 κτλ.;
Νεοδιόριστες, να είμαστε περήφανες που δεν δεχτήκαμε τον εύκολο δρόμο του “καν΄ το, δεν πειράζει, να ξεμπερδεύεις και να πάρεις τη διαπιστωτική πράξη μονιμοποίησης” αλλά διαλέξαμε τον δύσκολο δρόμο του αγώνα, νομικού και συνδικαλιστικού. Και τώρα έρχονται και οι πρώτες δικαιώσεις, όπως με τους Νεοδιόριστους/ες του 2020 στην Α΄ Αθήνας, Δυτική Αττική και Λακωνία. Και αναρωτιόμαστε: άλλοι νόμοι ισχύουν για το ΠΥΣΠΕ Πειραιά (εκεί βγήκαν και δεν ανακλήθηκαν ποτέ οι διαπιστωτικές πράξεις), άλλοι για το ΠΥΣΠΕ Λακωνίας (δέχτηκαν τη δικαστική απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Αθήνας), άλλοι για το ΠΥΣΠΕ Δυτικής Θεσσαλονίκης (εκεί δεν εκδόθηκαν ποτέ διαπιστωτικές πράξεις); Τι Κράτος είναι αυτό; Να μας χωρίζουν σε εκατό (διοικητικά) κομμάτια για να μας λυγίσουν, αυτό θέλουν; Γελάστηκαν, αυτό δείχνει την αδυναμία τους να μας πείσουν ότι όλα αυτά που κάνουν είναι νόμιμα και γίνονται “για το καλό μας”.
Δεν υπάρχει σχεδόν κανένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο
Νεοδιόριστοι, να είμαστε περήφανοι για τις πειθαρχικές κλήσεις που κάποιοι από εμάς ήδη δεχτήκαμε και αρκετοί άλλοι θα δεχτούμε. Αλήθεια, γιατί δεν έχουμε δεχθεί όλοι μα όλοι όσοι κάνουμε απεργία-αποχή κλήση σε πειθαρχικό; Νεοδιόριστοι και μόνιμοι; Γιατί δεν γίνεται ΕΔΕ πριν την κλήση μας για να εξεταστεί “τι δεν κάναμε σωστά”; Γιατί μας μιλάνε για πειθαρχικό παράπτωμα “μη συμμετοχής στην αξιολόγηση” τη στιγμή που μας έχουν κρατήσει χρήματα από το Οικονομικό τμήμα για νόμιμη στάση εργασίας εκείνες τις ώρες; Γιατί ακόμα και στην ίδια Διεύθυνση κάποιοι έχουν δεχθεί κλήση σε πειθαρχικό και κάποιοι όχι; Γιατί στέλνουν e-mail από το κατακαλόκαιρο να μας ρωτήσουν “τις προθέσεις μας” για το αν αξιολογηθούμε, αλλιώς θα πάρουμε κλήση σε πειθαρχικό; Τί πρακτικές της δημόσιας διοίκησης είναι αυτές; Ντρέπεται και η ντροπή με τις πρακτικές των Διευθύνσεων Εκπαίδευσης, πρακτικές που όχι μόνο είναι έωλες, αυθαίρετες, παράνομες αλλά εν τέλει θυμίζουν Μαφία παρά Δημόσια Διοίκηση…
Ιδιωτικά Πανεπιστήμια στην Ελλάδα και το εξωτερικό: Τι ισχύει; Μύθοι, ανακρίβειες και υπερβολές.
Νεοδιόριστες, να είμαστε περήφανες που πέρσι τον Μάρτιο, δημιουργήσαμε το κύμα ανατροπής της απόφασης της πλειοψηφίας του Δ.Σ. της ΔΟΕ (ΔΑΚΕ-ΔΗΣΥ-ΔΙΚΤΥΟ) που ήθελαν να μας παραδώσουν στο πεδίο Β της “αξιολόγησης” χωρίς απεργία-αποχή. Να είμαστε περήφανες που γεμίσαμε τις Γενικές Συνελεύσεις των πρωτοβάθμιων Σωματείων μας και ανατρέψαμε το “ξεπούλημα”. Ξέρουμε πολύ καλά ότι αυτό το “πισωγύρισμα” της ΔΟΕ απογοήτευσε πολλούς και πολλές και τους/τις οδήγησε στην “αγκαλιά της αξιολόγησης”, ειδικά στην επαρχία. Δεν το βάζουμε όμως κάτω. Συμμετέχουμε ξανά στις Γενικές Συνελεύσειςκαι στον Συντονισμό των αγωνιζόμενων πρωτοβάθμιων Σωματείων μας. Πιέζουμε ξανά τις Ομοσπονδίες να κινούνται σε αγωνιστική κατεύθυνση. Πιέζουμε τα σωματεία που δεν έχουν αγωνιστικά Δ.Σ. να κινηθούν προς όφελος των συναδέλφων. Φωνάζουμε, καταγγέλλουμε, ξεσκεπάζουμε όλους/ες όσους/ες υπονομεύουν τον αγώνα μας. Συσπειρωνόμαστε όσοι και όσες αγωνιζόμαστε. Δεν σταματάμε να μιλάμε στους νεοδιόριστους συναδέλφους μας, στις μόνιμες συναδέλφισσες, στους αναπληρωτές, στους γονείς, για το “παράλογο” της αξιολόγησης, ενός νέου επιθεωρητισμού που στόχο έχει να φορτώσει τα δεινά του σχολείου στον/στην εκπαιδευτικό τη στιγμή που κάνουν συγχωνεύσεις και διώχνουν παιδιά από τα σχολεία. Το ξαναλέμε: Ο γυαλός δεν είναι στραβός, αυτοί αρμενίζουν στραβά. Και θα υπερασπιστούμε το δημόσιο σχολείο, τα δικαιώματα των παιδιών, την επαγγελματική και προσωπική μας αξιοπρέπεια. Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ! ΠΟΛΥΜΟΡΦΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΒΕΛΤΙΩΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ!
Ομάδα Πειραματόζωων Διωκόμενων Εκπαιδευτικών
