Πανάκριβα ενοίκια, κόστος ζωής που εξαντλεί τους μισθούς, νησιωτικότητα και σύνορα με Ιταλία και Αλβανία. Κι όμως, η Κέρκυρα εξακολουθεί να διεκδικεί τα αυτονόητα. Ποιος θα αναλάβει επιτέλους την ευθύνη;
Η Κέρκυρα είναι αρκετά καλή για να προσελκύει εκατομμύρια επισκέπτες, να στηρίζει μια τεράστια τουριστική οικονομία και να αποτελεί πύλη της χώρας. Είναι, όμως, φαίνεται, λιγότερο σημαντική όταν έρχεται η ώρα να στηριχθούν οικονομικά οι άνθρωποι που κρατούν όρθιες τις δημόσιες υπηρεσίες της.
Αυτό είναι το παράδοξο που βιώνουν καθημερινά δημόσιοι υπάλληλοι, εκπαιδευτικοί, υγειονομικοί, πυροσβέστες, αστυνομικοί και στελέχη του Λιμενικού που υπηρετούν στην Κέρκυρα: εργάζονται σε μια περιοχή με ιδιαίτερες γεωγραφικές, οικονομικές και επιχειρησιακές απαιτήσεις, αλλά καλούνται να ανταποκριθούν σε αυτές χωρίς μια συνολική πολιτική στήριξης ανάλογη των συνθηκών που αντιμετωπίζουν.
Πόσο ακόμη θα θεωρείται φυσιολογικό να υπηρετεί κάποιος στην Κέρκυρα και να μην μπορεί να ανταποκριθεί αξιοπρεπώς στο κόστος ζωής του;
Η τουριστική «βιτρίνα» κρύβει μια σκληρή πραγματικότητα
Πίσω από τις εικόνες της τουριστικής ευημερίας υπάρχει και η άλλη πλευρά της Κέρκυρας. Εκείνη των εργαζομένων που ψάχνουν σπίτι και βρίσκονται αντιμέτωποι με υψηλά ενοίκια, περιορισμένες επιλογές και μια αγορά κατοικίας που επηρεάζεται έντονα από την τουριστική εκμετάλλευση.
Ο δημόσιος υπάλληλος δεν πληρώνεται με βάση τις τιμές που διαμορφώνει η τουριστική αγορά. Ο μισθός του, όμως, καλείται να καλύψει τις ίδιες αυξημένες απαιτήσεις: ενοίκιο, τρόφιμα, λογαριασμούς, μετακινήσεις και καθημερινές ανάγκες.
Για έναν νεοδιόριστο εκπαιδευτικό, έναν αναπληρωτή, έναν υγειονομικό ή έναν ένστολο που μετακινείται στο νησί, η ανάληψη υπηρεσίας μπορεί να συνοδεύεται από ένα δυσβάσταχτο οικονομικό βάρος. Και όταν το ενοίκιο απορροφά ένα μεγάλο μέρος του μισθού, η συζήτηση για αξιοπρεπή διαβίωση παύει να είναι θεωρητική.
Ας απαντήσει, λοιπόν, η Πολιτεία: Πώς ακριβώς περιμένει να στελεχωθούν οι δημόσιες υπηρεσίες της Κέρκυρας, όταν δεν διασφαλίζει στους εργαζομένους ούτε τις στοιχειώδεις προϋποθέσεις για να ζήσουν στον τόπο όπου τους στέλνει;
Δεν μπορεί οι εργαζόμενοι να πληρώνουν από την τσέπη τους το κόστος της κρατικής αδυναμίας να στελεχώσει επαρκώς τις υπηρεσίες. Δεν μπορεί η παραμονή τους στο νησί να μετατρέπεται σε οικονομική δοκιμασία και η προσφορά τους να αντιμετωπίζεται σαν να μην έχει πρόσθετες απαιτήσεις.
Σύνορα με Ιταλία και Αλβανία, αλλά η παραμεθόριος σταματά όπου αρχίζει ο λογαριασμός
Η Κέρκυρα δεν βρίσκεται σε κάποια αδιάφορη γωνιά του χάρτη. Βρίσκεται σε στρατηγικό σημείο της Αδριατικής, σε άμεση γειτνίαση με την Αλβανία και με ισχυρούς δεσμούς θαλάσσιας επικοινωνίας με την Ιταλία.
Η θέση αυτή δημιουργεί ιδιαίτερες ανάγκες για τις υπηρεσίες του Λιμενικού, της Πυροσβεστικής και άλλων δημόσιων φορέων. Παράλληλα, η νησιωτικότητα δημιουργεί πρόσθετες δυσκολίες στις μετακινήσεις, στη στέγαση και στην καθημερινή λειτουργία των υπηρεσιών.
Κι όμως, η αναγνώριση αυτών των ιδιαιτεροτήτων δεν μεταφράζεται αυτομάτως σε αντίστοιχη οικονομική ενίσχυση.
Το 2026 επανήλθαν δημόσια και συνδικαλιστικά αιτήματα για επίδομα παραμεθορίου σε στελέχη του Λιμενικού και της Πυροσβεστικής στην Κέρκυρα. Το γεγονός αυτό αποτυπώνει ένα υπαρκτό ζήτημα: εργαζόμενοι που υπηρετούν σε περιοχές με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά εξακολουθούν να διεκδικούν την αναγνώριση των συνθηκών τους.
Και εδώ γεννάται το εύλογο ερώτημα: με ποια κριτήρια αναγνωρίζονται οι επιβαρύνσεις ορισμένων περιοχών, ενώ άλλες καλούνται να αντιμετωπίσουν παρόμοιες δυσκολίες χωρίς αντίστοιχη στήριξη;
Η γεωγραφία δεν αλλάζει ανάλογα με το ποια υπηρεσία εξετάζει το κράτος. Ούτε το κόστος ζωής εξαφανίζεται επειδή μια θέση δεν περιλαμβάνεται σε συγκεκριμένη επιδοματική διάταξη.
Αν η Κέρκυρα έχει αυξημένες ανάγκες, αυτές πρέπει να αποτυπώνονται σε συγκεκριμένες πολιτικές και όχι να εξαντλούνται σε επετειακές δηλώσεις για τη σημασία του νησιού.
Η άνιση μεταχείριση δεν διορθώνεται με ευχές και διαπιστώσεις
Υπάρχουν ήδη νομοθετικές προβλέψεις για ορισμένες κατηγορίες εργαζομένων και συγκεκριμένες περιοχές. Το άρθρο 30 του Ν. 5043/2023 προβλέπει μηνιαία οικονομική ενίσχυση 150 ευρώ για ορισμένους υπαλλήλους συγκεκριμένων οργανικών μονάδων της Αποκεντρωμένης Διοίκησης που υπηρετούν σε νησιωτικούς δήμους. Η διάταξη δεν καλύπτει όλους τους δημοσίους υπαλλήλους της Κέρκυρας.
Παράλληλα, το άρθρο 529 του Ν. 5314/2026 προβλέπει δυνατότητες παροχής δωρεάν σίτισης και καταλύματος από δήμους και περιφέρειες σε συγκεκριμένες κατηγορίες εργαζομένων, υπό τις προβλεπόμενες προϋποθέσεις.
Αυτές οι ρυθμίσεις αποδεικνύουν ότι υπάρχουν εργαλεία. Το κρίσιμο ερώτημα είναι γιατί η αξιοποίησή τους δεν μετατρέπεται σε μια συνεκτική πολιτική στήριξης για όσους υπηρετούν στην Κέρκυρα.
Η ύπαρξη μιας δυνατότητας στον νόμο δεν αρκεί. Χρειάζονται αποφάσεις, χρηματοδότηση, χρονοδιάγραμμα και έμπρακτη εφαρμογή.
Δεν αρκεί να λέμε στους εργαζομένους ότι υπάρχει νομοθετικό πλαίσιο. Πρέπει να τους εξηγούμε τι εφαρμόζεται, ποιοι ωφελούνται και τι συγκεκριμένα γίνεται για όσους μένουν εκτός.
Η συζήτηση πρέπει να περάσει από τις γενικόλογες διαπιστώσεις στις συγκεκριμένες δεσμεύσεις.
Πρώτον: Ειδικό επίδομα διαβίωσης για την Κέρκυρα. Να εξεταστεί και να θεσμοθετηθεί οικονομική ενίσχυση για τους δημοσίους υπαλλήλους που υπηρετούν στο νησί, με αντικειμενικά κριτήρια που θα λαμβάνουν υπόψη το κόστος στέγασης, τη νησιωτικότητα και τις πραγματικές συνθήκες διαβίωσης.
Δεύτερον: Δίκαιη αντιμετώπιση της παραμεθορίου. Να εξεταστεί η επέκταση των σχετικών επιδοματικών προβλέψεων στις κατηγορίες εργαζομένων που σήμερα δεν καλύπτονται, όπου συντρέχουν οι αντίστοιχες γεωγραφικές και υπηρεσιακές προϋποθέσεις.
Τρίτον: Στέγαση με ευθύνη της Πολιτείας και της αυτοδιοίκησης. Η Περιφέρεια Ιονίων Νήσων και οι δήμοι της Κέρκυρας να παρουσιάσουν συγκεκριμένο σχέδιο αξιοποίησης της νομοθεσίας για τη δωρεάν στέγαση και σίτιση των δικαιούχων εργαζομένων, καθώς και δημιουργίας διαθέσιμων καταλυμάτων.
Τέταρτον: Δημόσια λογοδοσία. Να δοθούν σαφείς απαντήσεις για τις παροχές που ισχύουν σήμερα, τις κατηγορίες που καλύπτονται, τις δυνατότητες επέκτασής τους και τα μέτρα που προτίθενται να λάβουν οι αρμόδιοι φορείς.
Πέμπτον: Συντονισμένη διεκδίκηση. Οι συνδικαλιστικοί φορείς των εκπαιδευτικών, των υγειονομικών, των ένστολων και των υπόλοιπων εργαζομένων να αναδείξουν από κοινού το ζήτημα, ώστε η Κέρκυρα να αποκτήσει μια ισχυρή και ενιαία διεκδικητική φωνή.
Αν η Κέρκυρα είναι τόσο σημαντική για την οικονομία, τον τουρισμό και τη γεωστρατηγική θέση της χώρας, τότε πρέπει να είναι σημαντική και όταν συζητάμε για τις συνθήκες ζωής των ανθρώπων που υπηρετούν σε αυτήν.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι της Κέρκυρας δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν να μπορούν να ζουν από τον μισθό τους, να βρίσκουν κατοικία και να επιτελούν το έργο τους χωρίς να εξαντλούνται οικονομικά.
Το ερώτημα, πλέον, απευθύνεται ευθέως στην κυβέρνηση, στην Περιφέρεια Ιονίων Νήσων και στους δήμους του νησιού:
Θα αναλάβουν συγκεκριμένες πρωτοβουλίες για τη θέσπιση και εφαρμογή ουσιαστικών μέτρων στήριξης ή θα συνεχίσουν να θεωρούν ότι το πρόβλημα των εργαζομένων της Κέρκυρας μπορεί να περιμένει;
