Η Υποχρεωτική Εκπαίδευση σε Αμφισβήτηση – Επιβολή Χρηματικών Ποινών για Σχολικές Φθορές – Τι Σημαίνει η Αλλαγή Πολιτικής για την Εγγραφή Μαθητών;
Η πρόταση επιβολής χρηματικών κυρώσεων στους γονείς για τις φθορές που προκαλούν τα παιδιά τους στα σχολεία, φέρνει στο προσκήνιο μια σειρά από ζητήματα που χρήζουν κριτικής ανάλυσης. Η υποχρεωτική εκπαίδευση είναι θεμελιώδες δικαίωμα κάθε παιδιού στην Ελλάδα, συνταγματικό δικαίωμα πέραν πάσης αμφισβήτησης και προφανώς όχι μόνο δεν υπάρχει κανείς που να νομιμοποιείται να στερήσει τη φοίτηση σε κάποιο παιδί, αλλά όλοι οι συντελεστές της εκπαιδευτικής διαδικασίας είναι υποχρεωμένοι να διασφαλίσουν την παρακολούθηση της υποχρεωτικής εκπαίδευσης από το σύνολο των παιδιών της χώρας.
Προφανώς λοιπόν και ο προεξάρχων της εκπαίδευσης στη χώρα οφείλει να γνωρίζει ότι η εγγραφή στο σχολείο ΔΕΝ τίθεται υπό προϋποθέσεις, δε χρησιμοποιείται ως αντάλλαγμα και φυσικά δεν μπορεί να στερηθεί από κανένα παιδί. Είναι τόσο προφανής, τόσο στοιχειώδης γνώση και αντίληψη που είναι σοκαριστικό να αγνοείται επιδεικτικά από τον επικεφαλής της ελληνικής παιδείας. Κανείς λοιπόν δεν μπορεί να φανταστεί ότι ολόκληρος υπουργός δεν τα ήξερε όλα αυτά. Επομένως η δήλωσή του το ότι δε θα εγγράφεται στο σχολείο όποιος δεν υπογράφει σχολικό κανονισμό δημιουργεί πολλά ερωτηματικά. Αφού αποκλείεται να μην γνωρίζει ότι αυτό που δηλώνει είναι παράδοξο, αντισυνταγματικό και στα όρια του παιδαριώδους, τότε γιατί προβαίνει σε αυτή τη δήλωση; Μήπως διαφαίνεται πίσω από αυτά τα λεγόμενα μια πιο βαθιά στόχευση, μια αλλαγή ολόκληρου του πυρήνα της εκπαιδευτικής πολιτικής και της ίδιας της αντίληψης της παιδείας ως ιδανικού, όπως την ξέραμε έως σήμερα;
Σε ότι δε αφορά την ατομική ευθύνη στις σχολικές φθορές και την επιβάρυνση των γονέων με το κόστος τους. Όσοι εμπλέκονται με την εκπαίδευση γνωρίζουν ότι πρώτον αυτό δύσκολα μπορεί να συμβεί πρακτικά και δεύτερον είναι μια καλή δικαιολογία για να κρυφτεί από πίσω η δραστική μείωση των δαπανών για τη συντήρηση των σχολικών κτιρίων που αναμένουν οι εκπαιδευτικοί να συντελεστεί από τη νέα σχολική χρονιά, ως αποτέλεσμα της κατάργησης των σχολικών επιτροπών. Δηλαδή αφενός θα είναι αδύνατον για ένα σχολείο να επιβάλει σε ένα γονέα να πληρώσει μία ζημιά, γιατί μοιραία θα υπάρχουν αντιδικίες για το αν όντως ευθύνεται το παιδί του και κατά πόσο ευθύνεται αυτό, σε σημείο που θα βρίσκουν συχνά τον μπελά τους οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί, εάν προσπαθούν σε ρόλο δικαστή να επιβάλουν την πληρωμή κάποιας φθοράς από τους κηδεμόνες. Αφετέρου θα υπάρχει μια εξαιρετική δικαιολογία για την πολιτεία που από τη νέα σχολική χρονιά αφήνει τη χρηματοδότηση των σχολικών μονάδων στο έλεος των δήμων-με ότι αυτό συνεπάγεται- μετά την κατάργηση των σχολικών επιτροπών. Θα μπορεί να πετάξει την ευθύνη της εν ολίγοις η πολιτεία και για το σχολείο-ερείπιο δε θα φταίει πια η ίδια, αλλά η ατομική ευθύνη των γονέων που δεν πληρώνουν τις ζημιές τους.
Επομένως ενδεχομένως τίποτα δεν είναι αθώο ούτε με τις τελευταίες ανακοινώσεις του ΥΠΑΙΘΑ. Τα πάντα είναι στο πλαίσιο μιας συνολικής αντιδραστικής αναδιάρθρωσης η οποία δομεί μια συνολική αντίληψη για την εκπαίδευση και την κοινωνία με πολύ αναχρονιστικά και συντηρητικά χαρακτηριστικά η οποία αρέσκεται στο να παρουσιάζει παλιές, αποτυχημένες συνταγές ως τη καινοτόμα λύση και τον εκσυγχρονισμό. Δυστυχώς μάλλον δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο.
