Η απομάκρυνση της Ν. Κεραμέως από το Υπουργείο Παιδείας αρχικά γέμισε με ελπίδα την εκπαιδευτική κοινότητα, αλλά η χαρά αποδείχτηκε βραχύβια, καθώς συνεχίζει να επηρεάζει αρνητικά τα σχολεία από το νέο της πόστο στο Υπουργείο Εσωτερικών. Με την αιφνίδια κατάργηση των σχολικών επιτροπών σε πολλούς δήμους, δημιουργήθηκαν σοβαρά προβλήματα λειτουργίας στις σχολικές μονάδες, χωρίς καμία προετοιμασία ή πρόβλεψη. Το αποτέλεσμα ήταν μια χαώδης κατάσταση όπου οι σχολικοί διευθυντές και οι γονείς καλούνται να καλύψουν τα κενά χρηματοδότησης. Το άρθρο τονίζει την ανάγκη για ουσιαστική κρατική υποστήριξη και ορθή κατανομή πόρων, αντί για μεμονωμένες και ατελέσφορες παρεμβάσεις, ώστε να αντιμετωπιστούν τα πάγια προβλήματα της δημόσιας εκπαίδευσης.
Δελτίο Τύπου – Ομοσπονδία Καθηγητών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης
Επιτελική ανικανότητα ή ικανότητα διάλυσης;
Ποιος εκπαιδευτικός δεν ανακουφίστηκε, δε χάρηκε, δεν αναθάρρησε με την απομάκρυνση από το ΥΠΑΙΘΑ της αλήστου μνήμης κ. Κεραμέως. Η χαρά μας όμως κράτησε λίγο, διότι η εν λόγω υπουργός μπορεί να τα ισοπεδώνει περίφημα, ακόμα και από άλλο πόστο. Τα σχολεία εκτός από τα διαχρονικά προβλήματα που είχαν να αντιμετωπίσουν στην αρχή της χρονιάς (υλικοτεχνική υποδομή, υποστελέχωση, ανοργανωσιά κ.α) προστέθηκαν και νέα όψιμα με ευθύνη της νυν υπουργού εσωτερικών κ. Κεραμέως. Φαίνεται δε μπορεί να χωνέψει ότι η δυσαρέσκεια προς το πρόσωπό της από όλη την εκπαιδευτική κοινότητα ήταν καθολική, διαπαραταξιακή και το εκδικητικό της μένος δεν κορέστηκε. Συνεχίζουμε τον αγώνα για το δημόσιο σχολείο: Καθήκον και Δικαίωμα
Έτσι λοιπόν προχώρησε αναίτια και αδιαβούλευτα στην κατάργηση των σχολικών επιτροπών στους περισσότερους δήμους, φροντίζοντας να κάνει αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα από όλους, να δημιουργεί σύγχυση και αναταραχή στη λειτουργία των σχολικών μονάδων. Χωρίς προετοιμασία, χωρίς οργάνωση, χωρίς τη στοιχειώδη πρόβλεψη των προβλημάτων που θα επέφερε, πέταξε την καυτή πατάτα που η ίδια δημιούργησε, στους δήμους και κατ’ επέκταση στους διευθυντές των σχολείων και γενικότερα στη σχολική κοινότητα.
Έχουμε γίνει μάρτυρες τραγελαφικών καταστάσεων, με διευθυντές να παρακαλούν τους δήμους για βασικά και απαραίτητα υλικά για τη λειτουργία του σχολείου και να παίρνουν την απάντηση «κάντε υπομονή» . Άλλοι, να απευθύνονται σε συναδέλφους άλλων σχολείων και ανταλλάσσουν λίγο φωτοτυπικό χαρτί με καθαριστικά ή ότι άλλο διαθέτουν, ενώ δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που οι διευθυντές γίνονται οι ίδιοι οικονομικοί χορηγοί των σχολείων που έχουν την ευθύνη. Φυσικά τα πιο συνηθισμένα θύματα είναι οι γονείς και κηδεμόνες, που καλούνται για μια ακόμη φορά, να υποκαταστήσουν την κρατική χρηματοδότηση. Είναι πλέον απολύτως σαφές, ότι βρισκόμαστε στη μεταβατική φάση της σύμπραξης του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ) και στην εκπαίδευση, όπως γίνεται σε άλλους τομείς (αυτοκινητόδρομοι, κ.α). Περάσαμε λοιπόν σταδιακά από τη δημιουργική ασάφεια, στην επιτελική ανικανότητα με τέτοιο τρόπο που κανείς δε ξέρει τι άλλο μπορεί να προκύψει στην άμοιρη δημόσια εκπαίδευση.
Έστω και τώρα, καλούμε την τωρινή ηγεσία του ΥΠΑΙΘΑ να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να απαιτήσει αποφασιστικά την τροποποίηση του νόμου για τον τρόπο αλλά και το ύψος της χρηματοδότησης των σχολείων, να σταματήσει επιτέλους να εμπαίζει και να χαρίζει χάντρες, μπιχλιμπίδια και καθρεφτάκια (Robot, διαδραδραστικοί κτλ) στα σχολεία και να ενδιαφερθεί σοβαρά για τα βασικά, διαχρονικά και σημαντικά προβλήματα του δημόσιου σχολείου.
