Έχουν ακουστεί πολλά για την ψηφιακή επανάσταση που έχει συντελεστεί στον ελληνικό κρατικό μηχανισμό. Πάμε να απολαύσουμε παραδείγματα του ψηφιακού παραδείσου που ζούμε στην εκπαίδευση, 35 χρόνια μετά την είσοδο των πρώτων υπολογιστικών συστημάτων στη δημόσια διοίκηση.
Πρώτα να θυμηθούμε τις πρόσφατες τις ηλεκτρονικές αιτήσεις ΑΣΕΠ, για ένταξη στους νέους πίνακες που στις “super αυτοματοποιημένες” διαδικασίες, χωρίς κανένα λόγο έπρεπε να μετρήσει ο υποψήφιος την προϋπηρεσία του και τα προσόντα του και να τα ξαναδηλώσει χειροκίνητα, παρόλο που υπήρχαν όλα επιβεβαιωμένα στον ηλεκτρονικό του φάκελο στον ΟΠΣΥΔ. Αποτέλεσμα ήταν τα χιλιάδες λάθη, οι ενστάσεις, η απελπισία και χαμένα χρήματα για πάρα πολλούς υποψηφίους. Εξάλλου πριν 3 έτη ένα άλλο “super ψηφιακό” σύστημα δεχόταν αιτήσεις με απλήρωτα παράβολα…και χιλιάδες εργαζόμενοι καταδικάστηκαν από κάτι που λύθηκε την επόμενη φορά με βελτιστοποίηση του συστήματος.
Πάμε σε αυτό που αναφέρει και ο τίτλος, 35 χρόνια από τότε που οι πρώτοι υπολογιστές μπήκαν στα πρώτα γραφεία των διευθύνσεων εκπαίδευσης, για να κάνεις ανάληψη υπηρεσίας 17 Αυγούστου(!), πρέπει να βρεθείς για λίγες ώρες, ενδεχομένως και στην άλλη άκρη της χώρας, ξοδεύοντας ένα βουνό λεφτά κι ας είσαι ακόμα άνεργος. Έτσι προβλέπει η νομοθεσία βλέπεται.. Ε λογικό, δεν είχε και πολύ καιρό να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα, μόνο 35 χρόνια…Φυσικά δεν απαιτείται μόνο η παρουσία του ατόμου στην ανάληψη, αλλά και καμιά 50αρια εκτυπωμένα έγγραφα, συν ένας φάκελος(!) αρχειοθέτησης! Τι 1990, τι 2023 λοιπόν, στον ψηφιακό μας παράδεισο όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν..
Πολλά άλλα παραδείγματα μπορούν να γραφτούν, η άχρηστη γραφειοκρατία χαρτιού είναι παντού στις διαδικασίες της εκπαίδευσης και η ψηφιακή επανάσταση δεν την αγγίζει, αλλά ας μείνουμε εδώ.
Ακολουθούν δύο αναρτήσεις συναδέλφων εκπαιδευτικών περί εκσυγχρονισμού:
Ο συνάδελφος Παπαδημητρίου Δημήτρης γράφει:
