Η έρευνα διήρκεσε περί τα 10 χρόνια και σε αυτή συμμετείχαν 500 παιδιά με μέσο όρο ηλικίας 14 έτη. Οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να συμπληρώσουν ερωτηματολόγια που αφορούσαν τις συνήθειές τους ως προς το gaming και τη συχνότητα με την οποία έπαιζαν αλλά και τη συμπεριφορά τους γενικότερα, προκειμένου να προσδιοριστούν τα επίπεδα επιθετικότητάς τους μαζί με ενδείξεις άγχους, κατάθλιψης και αντικοινωνικής συμπεριφοράς. Οι δε τίτλοι που τους δόθηκαν να παίξουν αξιολογήθηκαν σε μία κλίμακα 0-5, με το 5 να αφορά τους περισσότερο βίαιους.
Βάσει αποτελεσμάτων, η σχέση των παιδιών με το gaming ενέπιπτε σε μία εκ των ακολούθων τριών κατηγοριών: κάποια ξεκίνησαν παίζοντας πολύ αλλά μείωσαν τις ώρες που αφιέρωναν στη συνέχεια, άλλα ξεκίνησαν με φυσιολογικούς ρυθμούς αλλά στην πορεία αύξησαν ελαφρώς την ενασχόλησή τους και ορισμένα ενώ έπαιζαν λίγο στην αρχή, όσο μεγάλωναν συνέχισαν να παίζουν ολοένα και πιο πολύ.
Όσο για την επιθετικότητά τους; Τα παιδιά του πρώτου και του τρίτου γκρουπ, ακόμα κι αυτά που έπαιζαν τα πιο βίαια παιχνίδια, δεν παρουσίασαν καμία διαφορά στην επιθετικότητά τους σε μεγαλύτερη ηλικία. Μόνο τα παιδιά του δεύτερου γκρουπ (αυτά που αύξησαν ελαφρώς τον χρόνο που αφιέρωναν στο gaming καθώς μεγάλωναν) παρουσίασαν τα μεγαλύτερα επίπεδα επιθετικότητας. Το αποτέλεσμα της έρευνας αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει κανένας συσχετισμός μεταξύ των βίαιων παιχνιδιών σε μικρή ηλικία και της εμφάνισης επιθετικών τάσεων σε μεταγενέστερο χρονικό διάστημα.
«Ερευνητές κατά το παρελθόν απέδειξαν ότι το να παίζει κάποιος video games αποτελεί έναν ενδεχομένως αποτελεσματικό μηχανισμό αντιμετώπισης ή απόσπασης από προβλήματα πνευματικής φύσεως, αν και οι σχετικές μελέτες δεν έλαβαν υπ’ όψιν τους το περιεχόμενο των εν λόγω παιχνιδιών», ανέφεραν οι υπεύθυνοι της έρευνας. Ανάμεσα στα παιχνίδια που έπαιξαν τα παιδιά συγκαταλέγονται τα Call of Duty, Dead Rising, Gears of War και Grand Theft Auto.
