Λιτότητα, προχειρότητα και επικοινωνιακά τεχνάσματα αντί για λύσεις – 15.000 εκπαιδευτικοί λείπουν από τα σχολεία!
Η κατάσταση στην εκπαίδευση τείνει να ξεπεράσει τα όρια του παραλόγου.
Το Υπουργείο Παιδείας, αντί να αναλάβει την ευθύνη για τα χιλιάδες κενά που παραμένουν στα σχολεία ένα μήνα μετά το πρώτο κουδούνι, προτρέπει πλέον τους ίδιους τους γονείς να τηλεφωνούν και να δηλώνουν τα κενά (!), λες και δεν πρόκειται για θεσμική υποχρέωση της ίδιας της Πολιτείας.
Και όμως, τα ίδια αυτά κενά είναι εκείνα που το Υπουργείο είχε πιέσει τους διευθυντές να «περικόψουν» ή να «εξορθολογίσουν», για να δείξει ότι το πρόβλημα… δεν υπάρχει.
Από τις διαρροές στις εγκύκλιες «αστραπή» – και από τα excel στα… τηλέφωνα!
Τις τελευταίες εβδομάδες, το ΥΠΑΙΘΑ κινείται μεταξύ του γραφικού και του τραγικού:
Επιθέσεις (με διαρροές στην αρχή και πλέον ευθέως) σε εγκύους συναδέλφισσες (!),
Κατεπείγουσες εγκύκλιοι για συμπλήρωση στοιχείων… μέσα σε μισή ώρα (!!),
Υπαινιγμοί για λάθος δηλώσεις στοιχείων από διευθυντές (!!!!),
Και κορύφωση: κάλεσμα προς γονείς να τηλεφωνούν στο Υπουργείο για να δηλώνουν οι ίδιοι τα κενά .
Αν δεν επρόκειτο για την εκπαίδευση των παιδιών μας, θα ήταν για γέλια. Δυστυχώς, είναι για κλάματα.
Η ουσία πίσω από την επικοινωνία: 15.000 εκπαιδευτικοί λείπουν
Πίσω από τα επικοινωνιακά τεχνάσματα κρύβεται η σκληρή αλήθεια:
Τα κενά στα σχολεία ήταν 50.000. Το Υπουργείο προσέλαβε 35.000 αναπληρωτές. Λείπουν ακόμη 15.000 εκπαιδευτικοί.
Και την ώρα που χιλιάδες μαθητές παραμένουν χωρίς δασκάλους και καθηγητές στα βασικά μαθήματα, το ΥΠΑΙΘΑ επιλέγει να διαχειριστεί το πρόβλημα με επικοινωνιακή τακτική αντί με ουσιαστικές προσλήψεις.
Η Γ’ Φάση προσλήψεων αναπληρωτών πραγματοποιείται συνήθως τέλη Οκτωβρίου ή Νοέμβριο.
Το Υπουργείο Οικονομικών στο κάδρο – αναζητούνται πιστώσεις
Η εμπειρία παλαιότερων ετών δείχνει ότι μόνο μέσω έκτακτων πιστώσεων (από τον τακτικό προϋπολογισμό) κατέστη δυνατό να πραγματοποιηθούν επιπλέον φάσεις προσλήψεων.
Η αναφορά του ΥΠΑΙΘΑ στο Υπουργείο Οικονομικών «δεν είναι τυχαία» — είναι ένδειξη ότι χρήματα δεν υπάρχουν και οι αποφάσεις θα εξαρτηθούν από τη βούληση του οικονομικού επιτελείου.
Η εκπαιδευτική κοινότητα γνωρίζει την αλήθεια: τα κενά είναι τεράστια και τα παιδιά μένουν πίσω.
Η επικοινωνιακή διαχείριση, οι προτροπές προς γονείς και οι ασκήσεις εξουσίας προς τους διευθυντές δεν λύνουν το πρόβλημα.
