ΠΡ. ΔΟΕ – Σπύρος Μαρίνης: Ένα Κάλεσμα για Αγώνα και Αλληλεγγύη στην Εκπαίδευση
Από την αρχή του έτους, η Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδας (ΔΟΕ) και οι Σύλλογοι Εκπαιδευτικών σε όλη τη χώρα υψώνουν τη φωνή τους, διεκδικώντας την οικονομική στήριξη των εκπαιδευτικών και τη διασφάλιση των δικαιωμάτων τους. Με βασικά αιτήματα την αύξηση των μισθών, την αποκατάσταση των κομμένων δώρων, την υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας (ΣΣΕ), και την κατοχύρωση θεμελιωδών δικαιωμάτων – όπως η 9μηνη άδεια ανατροφής και η εξασφάλιση στέγης για τους αναπληρωτές – ο αγώνας εντείνεται.
Ωστόσο, η κυβέρνηση και το Υπουργείο Παιδείας δείχνουν απροθυμία να ανταποκριθούν. Αντί να προχωρήσουν σε ουσιαστικές λύσεις, επιλέγουν να στρέψουν τη νομική οδό εναντίον των εκπαιδευτικών, όπως φάνηκε με την προσφυγή κατά της απεργίας της ΔΟΕ στις 23 Οκτωβρίου.
Η Πραγματικότητα στα Σχολεία
Η κατάσταση που επικρατεί είναι ανησυχητική. Κατά τη συνάντηση με τον Υπουργό Παιδείας, Κυριάκο Πιερρακάκη, οι εκπαιδευτικοί προειδοποίησαν ότι, χωρίς μέτρα στήριξης, η έλλειψη προσωπικού θα γίνει κρίσιμη. Τα κενά που εμφανίζονται οδηγούν πολλούς αναπληρωτές σε παραίτηση, και η κυβέρνηση, αντί να δώσει λύση, συνεχίζει να αδιαφορεί.
Η απάντηση του Υπουργείου είναι μια προσπάθεια στοχοποίησης και καταστολής: πειθαρχικές διαδικασίες κατά συναδέλφων που συμμετέχουν στην απεργία-αποχή της ΔΟΕ για την κατηγοριοποίηση σχολείων και εκπαιδευτικών. Παράλληλα, σε μια κίνηση πανικού, το Υπουργείο καλεί συνταξιούχους για να καλύψουν τα κενά και προωθεί τοπικές προσλήψεις, εντείνοντας τη διάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων των αναπληρωτών.
Ένας Κίνδυνος με Όνομα: Ο.Ο.Σ.Α
Η προοπτική που ανοίγεται είναι ανησυχητική: η σταδιακή μεταφορά των προσλήψεων σε επίπεδο διεύθυνσης και σχολικής μονάδας, όπως προτείνει ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (Ο.Ο.Σ.Α), οδηγεί στην απαλλαγή του κράτους από την ευθύνη προσλήψεων. Αυτό αποτελεί απειλή για τη συνοχή του δημόσιου σχολείου και τα δικαιώματα των εκπαιδευτικών.
Αγώνας για το Μέλλον της Εκπαίδευσης
Η κατάσταση αυτή δεν αφήνει περιθώρια εφησυχασμού. Οι εκπαιδευτικοί καλούνται να κλιμακώσουν τον αγώνα, να δυναμώσουν τη φωνή τους και να σταθούν ενωμένοι απέναντι στις πολιτικές που υπονομεύουν το έργο τους.
Η μάχη για την εκπαίδευση δεν αφορά μόνο τους εκπαιδευτικούς. Είναι αγώνας για το μέλλον της κοινωνίας μας, για το δικαίωμα κάθε παιδιού στη μόρφωση, και για την προστασία του δημόσιου χαρακτήρα του σχολείου. Ας συνεχίσουμε με αλληλεγγύη και αποφασιστικότητα.
