Η Ελλάδα του 2025 φαίνεται να καταρρίπτει κάθε ρεκόρ… όχι όμως της προόδου, αλλά της εργασιακής οπισθοδρόμησης. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, με την υπουργό Εργασίας Νίκη Κεραμέως στην πρώτη γραμμή, εγκαινιάζει επίσημα την 13ωρη εργάσιμη ημέρα — ένα μέτρο που, αντί να «εκσυγχρονίζει» την αγορά εργασίας, μοιάζει να την επιστρέφει στην εποχή του κάματου και της εξάντλησης.
Το αυστραλιανό κανάλι Channel 10 σχολίασε με απορία (και ίσως ειρωνεία) τη νέα ελληνική πραγματικότητα:
«Μερικοί από εμάς δυσκολεύονται να φτάσουν στο τέλος μιας τυπικής εργάσιμης ημέρας, αλλά η Ελλάδα μόλις έκανε πραγματικότητα μια 13ωρη βάρδια για ορισμένους εργαζόμενους».
Μια φράση που περικλείει όλη την τραγική ειρωνεία: τη στιγμή που ο υπόλοιπος κόσμος συζητά για τετραήμερη εργασία και ψυχική υγεία, η Ελλάδα επιστρέφει στον 19ο αιώνα.
Στη Βουλή, ο πρωθυπουργός, ενοχλημένος από την κριτική, μίλησε για «ρεντίκολα». Όμως, ποιος γελοιοποιείται πραγματικά; Εκείνος που αντιστέκεται στην εργασιακή βαρβαρότητα ή εκείνος που τη θεσμοθετεί; Όταν η «μεταρρύθμιση» μεταφράζεται σε 13 ώρες δουλειάς την ημέρα, η αξιοπρέπεια του εργαζομένου δεν είναι απλώς υπό πίεση — είναι υπό εξαφάνιση.
Από την κόλαση των φτωχών, χτίζεται ο παράδεισος των πλουσίων. Και η Ελλάδα του 2025, αντί να διδάσκει δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη, φαίνεται να εξάγει προς τα έξω το ακριβώς αντίθετο: ένα μάθημα για το πώς η εξουσία βαφτίζει την εκμετάλλευση «ανάπτυξη».
