Στο συγκινητικό άρθρο, η εκπαιδευτικός Σταματίνα Βλαχογιάννη μοιράζεται την ιστορία της συναδέλφου και διευθύντριας Βικτωρίας Κοντογιαννάκη, της οποίας η συνεισφορά και το όραμα μετέτρεψαν το 1ο Δημοτικό Σχολείο Μαρκοπούλου Μεσογαίας σε ένα πρότυπο αφοσίωσης και συλλογικής προόδου. Παρά τις επιφυλάξεις στην αρχή, η διευθύντρια κέρδισε τον σεβασμό και την αγάπη της σχολικής κοινότητας με το έργο και την αφοσίωσή της. Όμως, ξαφνικά, η είδηση της καθαίρεσής της λόγω γραφειοκρατικών κωλυμάτων έφερε βαθιά θλίψη και προβληματισμό για την έλλειψη αξιοκρατίας. Η κ. Βλαχογιάννη εκφράζει την απογοήτευσή της για το πώς οι κανόνες και τα χαρτιά υπερισχύουν της πραγματικής προσφοράς, ζητώντας μια εξήγηση για την αδικία που διέλυσε το πνεύμα μιας “ευτυχισμένης” σχολικής κοινότητας.
ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΕΝΟΣ «ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΥ» ΣΧΟΛΕΙΟΥ!!!
Ονομάζομαι ΒΛΑΧΟΓΙΑΝΝΗ ΣΤΑΜΑΤΙΝΑ και είμαι 57 χρονών. Τα τελευταία είκοσι τέσσερα (24) χρόνια της 32χρονης καριέρας μου υπηρετώ στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Μαρκοπούλου Μεσογαίας ως δασκάλα. Θα ήθελα να πω δυο λόγια και να μιλήσω για το πένθος που βιώνουμε το σχολείο μου κι εγώ τις τελευταίες δεκαπέντε ημέρες! Μα ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή… Μία νεαρή φίλη και συνάδελφος εδώ και μερικά χρόνια άκουγε με στωικότητα, υπομονή και μεγάλο ενδιαφέρον τα όσα λέγαμε όλοι οι παλαιότεροι δάσκαλοι για τα προβλήματα που αντιμετώπιζε κατά καιρούς το σχολείο μας… το 1ο Δημοτικό Σχολείο Μαρκοπούλου Μεσογαίας. Ποτέ δεν εκδηλώθηκε! Ποτέ δεν εκφράστηκε! Ποτέ δεν άνοιξε τα χαρτιά της να μας προϊδεάσει για τις προθέσεις της…ώσπου κάποιο πρωινό του Αυγούστου του 2023, προς μεγάλη μας έκπληξη, πληροφορηθήκαμε ότι η νεαρή και άπειρη μέχρι τότε κ.Κοντογιαννάκη Βικτωρία θα ήταν η νέα διευθύντρια του σχολείου μας! Στην αρχή ήμασταν όλοι επιφυλακτικοί και συγκρατημένοι! Δε γνωρίζαμε αν ήξερε πόσο βαθιά είχε βουτήξει! Δε γνωρίζαμε αν είχε το σθένος και την όρεξη να ανταπεξέλθει στις αντίξοες συνθήκες του μεγάλου 1ου Δημοτικού Σχολείου Μαρκοπούλου!
Όμως μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα, μετά από ατελείωτες ώρες δουλειάς, σκληρής δουλειάς και μελέτης, η νεαρή διευθύντριά μας απέδειξε πόσο παλικάρι ήταν! Απέδειξε πόσο πολύ και πολλά άντεχε! Διάβασε πολύ! Ασχολήθηκε περισσότερο! Έσκυψε με μεγάλη αγάπη πάνω από κάθε θέμα που είχε ή που προέκυπτε στο σχολείο μας και κατάφερε το ανέλπιστο… Μέσα σε λίγους μόνο μήνες η αγάπη της και το μεράκι της για αυτό που έκανε πέρασε στους τοίχους, στα παράθυρα, στις αίθουσες, στα παιδιά στους γονείς, στους δασκάλους…σε όλους τους έχοντες κάποια σχέση με το σχολείο μας! Το άλλοτε προβληματικό και λίγο βαρετό σχολείο μας είχε μετατραπεί σε ένα χαρούμενο, ευχάριστο και υγιές εκπαιδευτικό περιβάλλον που ενέπνεε ηρεμία, αγάπη, ασφάλεια κι εμπιστοσύνη!
Όλη η εκπαιδευτική κοινότητα του σχολείου μας άρχισε να εργάζεται με πολλή χαρά και προθυμία για την καλή κι εύρυθμη λειτουργία του.
Αρχίσαμε όλοι να προτείνουμε ολοένα και περισσότερα προγράμματα τα οποία θα μπορούσαμε να εφαρμόσουμε στην καθημερινότητά μας. Όλοι μπαίναμε το πρωί στο σχολείο με κέφι και διάθεση να δουλέψουμε, γιατί είχαμε πια αισθανθεί ότι τα προβλήματά μας είχαν βρει λύση.
Λέγαμε ΚΑΛΗΜΕΡΑ με χαρά και ξέραμε πως ήρθαμε να δώσουμε τον καλύτερό μας εαυτό για τη δουλειά μας, για τους μαθητές μας. Είχαμε έναν φύλακα – άγγελο να μας προστατεύει και να προλαβαίνει όλες τις επιθυμίες μας, όλες τις κακοτοπιές και όλες τις απρόοπτες καταστάσεις που αναπόφευκτα προκύπτουν σε ένα τέτοιο μεγάλο σχολείο. Σε ό,τι κι αν προτείναμε η διευθύντριά μας ήταν σύμφωνη και αρωγός μας εφόσον ήταν νόμιμο και σύμφωνο με τους κανόνες και τους νόμους και δεν πρόσβαλε ή ενοχλούσε κάποιον. Μας δημιουργούσε και μας εξασφάλιζε συνθήκες ψυχικής ηρεμίας και απόλυτης ευχαρίστησης να δουλεύουμε και να απολαμβάνουμε τα αποτελέσματα της δουλειάς μας. Δεν υπήρχε μαθητής, δεν υπήρχε γονέας, δεν υπήρχε εργαζόμενος στο σχολείο που να μην ήταν ευχαριστημένος με τη νέα μορφή που είχε πάρει το σχολείο μας!
Είχε ανοίξει και πάλι τις πόρτες του προς την κοινωνία και την καλούσε να συνεργαστεί μαζί μας! Και η κοινωνία του Μαρκοπούλου ανταποκρίθηκε με κάθε τρόπο.
Αυτή η νεαρή διευθύντρια ΤΑ ΕΙΧΕ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ!!! Ο ένας προσέφερε στον άλλον κι όλοι μαζί στους μικρούς μαθητές μας που είναι και το ζητούμενο τελικά…ο απόλυτος και μοναδικός σκοπός της εκπαίδευσης! Ή έτσι θα έπρεπε να είναι…
15 Οκτωβρίου 2024…η αποφράδα μέρα! Κάποιος συνάδελφος μάς ενημέρωσε ότι η διευθύντριά μας κ. Κοντογιαννάκη Βικτωρία μαζί με τον διευθυντή του 2ου Δημοτικού Σχολείου Μαρκοπούλου και μερικούς ακόμη συναδέλφους είχαν καθαιρεθεί από τη θέση τους και είχαν τιμωρηθεί για οχτώ χρόνια να μην μπορούν να τοποθετηθούν σε θέση ευθύνης.
Κ Ε Ρ Α Υ Ν Ο Σ ΕΝ Α Ι Θ Ρ Ι Α!!!
Σε όλους μας ακούστηκε αυτή η κακή είδηση ως κακόγουστο αστείο! «Κάποιος μάς κάνει πλάκα», σκεφτόμασταν όλοι, μια που δεν είχε έρθει κι επισήμως έγγραφο που να ενημερώνει τη διευθύντριά μας για κάτι τέτοιο. Κι όμως την άλλη μέρα ήρθε! Κι «έσβησαν τα φώτα» στο 1ο Δημοτικό Σχολεί- ο Μαρκοπούλου. Το χαμόγελο όλων μας πάγωσε και μετατράπηκε σε πίκρα, δάκρυα, αγανάκτηση, θλίψη! Μαθητές και δάσκαλοι κλαίγαμε για το αναπάντεχο κακό που μας βρήκε! Ένα φωτεινό σχολείο βυθίστηκε στο σκοτάδι!
ΓΙΑΤΙ; ΓΙΑΤΙ; ΓΙΑΤΙ;
Ήταν η μόνη λέξη που ακουγόταν από τα χείλη όλων μας! Μάς είπαν «Επειδή η διευθύντριά σας δεν αξιολογήθηκε όπως όριζε το Υπουργείο!» Και πώς πρέπει να αξιολογηθεί κανείς; Πώς είναι σωστό να αξιολογηθεί κανείς; Από το έργο του ή από τα χαρτιά που έχει μαζέψει στον φάκελό του; Δηλαδή τόσοι εξαίρετοι διευθυντές που πέρασαν και περνούν από τα σχολεία μας εδώ και χρόνια και δίνουν τη ζωή τους για τη δουλειά τους και τους μαθητές αλλά δε διαθέτουν τα τόσα τυπικά προσόντα δεν άξιζαν να επαινούνται με ΑΡΙΣΤΕΙΟ για την προσφορά τους; Η κ.Κοντογιαννάκη όμως διαθέτει και τα τυπικά προσόντα! Γιατί την καθαίρεσαν λοιπόν; Γιατί δεν ήρθαν να δουν από κοντά το έργο της, όπως πρότεινε η ίδια στην αξιολογήτρια που επικοινώνησε μαζί της τον Μάρτιο του 2024, όταν εκείνη την εποχή το σχολείο μας είχε φιλοξενούμενους Γάλλους εκπαιδευτικούς και μαθητές στα πλαίσια του προγράμματος ERASMUS; Γιατί δεν της ξαναδόθηκε η ευκαιρία να απαντήσει φέτος, όπως της είπε ότι θα γινόταν η κ.Αξιολογήτρια; Γιατί δεν την καθαίρεσαν αμέσως και περίμεναν να περάσουν εφτά μήνες; Τι κρύβεται πίσω από όλο αυτό το άσχημο σενάριο που σκόρπισε δυστυχία και πικρή γεύση αδικίας σε όλους μας; Δοξάζαμε τον Θεό και τον κύριο Προϊστάμενο της Διεύθυνσης για την «καλή νεράιδα» που μας έλαχε αυτή την τετραετία! Δυστυχώς όμως κανένας δε νοιάστηκε για την πληγή που προκάλεσαν στο σχολείο μου και στη λειτουργία του! Κανένας δε θέλησε να αξιολογήσει αξιοκρατικά! Όλοι θέλουν να αξιολογούν και να αξιολογούνται μόνο για τα μάτια του κόσμου στα χαρτιά κι όχι επί της ουσίας! Κάποιοι καθαίρεσαν το ήθος, την ακέραιη προσωπικότητα, την άριστη επαγγελματική κατάρτιση, τη διάθεση, την αγάπη, την ευγένεια… αρετές και χαρακτηριστικά που συγκεντρώνει στο πρόσωπό της η κ.Κοντογιαννάκη Βικτωρία. Την τιμώρησαν αντί να την κάνουν υπόδειγμα Πανελλαδικώς!
Από τη θέση, λοιπόν, της απλής εκπαιδευτικού που υπηρετεί το λειτούργημα της δασκάλας εδώ και 32 χρόνια, θα ήθελα να παρακαλέσω όλους εσάς που έχετε στα χέρια σας την επιστολή αυτή να της δώσετε τη σημασία που της πρέπει και να μου απαντήσετε στο ΓΙΑΤΙ που τριβελίζει το μυαλό μου! Γιατί η χώρα μας πρέπει να σκοτώνει κάθετι ωραίο και αξιόλογο μπορεί να συμβαίνει στη δημόσια εκπαίδευση;
ΓΙΑΤΙ;
Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας! Με εκτίμηση,
ΒΛΑΧΟΓΙΑΝΝΗ ΣΤΑΜΑΤΙΝΑ
