ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ

ΟΔΗΓΟΣ – ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ – ΠΑΡΑΜΕΛΗΣΗΣ

Η ασφάλεια και η ζωή των παιδιών που κινδυνεύουν εξαρτάται πολλές φορές και από επαγγελματίες και επιστήμονες που βρίσκονται καθημερινά στην πρώτη γραμμή προστασίας τους.

Κάθε χρόνο εκατομμύρια παιδιά έρχονται αντιμέτωπα με τέτοιου είδους κακοποίηση. 

Τα φαινόμενα της διαπροσωπικής, της ενδοοικογενειακής βίας και της βίας σε ανηλίκους αποτελούν κρίσιμους κόμβους συνάρθρωσης πολιτικών αγωγής υγείας σε διεθνές επίπεδο. Η κρισιμότητα δε αυτή και η επαγρύπνηση των σχετικών διεθνών οργανισμών εξυπακούεται στο βαθμό που: Ένας Οδηγός για | Πρώτες Βοήθειες Ψυχικής υγείας!!

  • Το 1998 2,3 εκατ. άνθρωποι πέθαναν από βίαιο θάνατο.
  • Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (WHO 2001) υιοθετεί την εκτίμηση ερευνητών ότι η διαπροσωπική βία το 2020 θα ανέλθει από την 19η στην 12η θέση στη λίστα των 30 πιο σημαντικών αιτιών θανάτου παγκόσμια.
  • Μελέτη στην Σουηδία αναφέρει ότι μια στις πέντε γυναίκες υπήρξε θύμα κακοποίησης κυρίως κατά τη διάρκεια της εφηβικής και παιδικής της ηλικίας,
  • Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (WHO 1999) εκτιμά ότι 40.000.000 παιδιά στον κόσμο γίνονται θύματα βίας,
  • Μελέτες σε διάφορες χώρες του αναπτυγμένου κόσμου εκτιμούν την έκταση του φαινομένου της βίας σε ανηλίκους από 3% έως 29% στα αγόρια και από 7% έως 36% στα κορίτσια.

Η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού και οι προσπάθειες προαγωγής της υγείας σε επίπεδο ατόμων και κοινωνιών έθεσαν σε νέες βάσεις την προστασία του παιδιού στο πλαίσιο της οικογένειας. Κύριο μήνυμα της Σύμβασης είναι η θεώρηση του παιδιού ως υποκείμενου δικαιωμάτων και όχι ως αντικείμενου προστασίας. Το δικαίωμα στην προστασία από κάθε μορφή εκμετάλλευσης και το δικαίωμα διαβίωσης σε μια ευτυχισμένη οικογένεια πρέπει να αποτελούν στόχους κάθε ευνομούμενης κοινωνίας. ΠΗΓΗ

Τις περισσότερες φορές, τα παιδιά κακοποιούνται σεξουαλικά από κάποιον που γνωρίζουν και εμπιστεύονται, όπως από ένα μέλος της οικογένειας ή ενήλικα επισκέπτης, γνωστό και έμπιστο της οικογένειας. Η έλλειψη εκπαίδευσης στην αναγνώριση της κακοποίησης αυξάνει την ανάγκη για ενημέρωση και πρόληψη. Τα παιδιά πρέπει να εκπαιδεύονται, ώστε να μάθουν να προστατεύουν τον εαυτό τους και το σώμα τους και να ξεχωρίζουν τα Ασφαλή από τα «ΟΧΙ Ασφαλή» αγγίγματα, προκειμένου να μειωθούν τα περιστατικά απόπειρας σεξουαλικής κακοποίησης ή σεξουαλικής κακοποίησης.

Τι είναι η παιδική κακοποίηση;

Η παιδική κακοποίηση είναι οποιαδήποτε πράξη από ενήλικα ή ανήλικο που προκαλεί σωματική, σεξουαλική ή συναισθηματική βλάβη σε ένα παιδί. Μπορεί να συμβεί σε οποιονδήποτε χώρο, συμπεριλαμβανομένης της οικογένειας, του σχολείου, της κοινότητας ή του διαδικτύου.

Μορφές παιδικής κακοποίησης

Υπάρχουν τρεις κύριες μορφές παιδικής κακοποίησης:

  • Σωματική κακοποίηση: Είναι η άσκηση σωματικής βίας σε ένα παιδί, όπως χτυπήματα, μαστίγωμα, τραυματισμός ή ασφυξία.
  • Σεξουαλική κακοποίηση: Είναι η σεξουαλική κακοποίηση ενός παιδιού, όπως σεξουαλική επαφή, λεκτική ή σωματική σεξουαλική παρενόχληση ή έκθεση σε σεξουαλικά υλικά.
  • Συναισθηματική κακοποίηση: Είναι η άσκηση συναισθηματικής βίας σε ένα παιδί, όπως απειλές, εκφοβισμός, περιφρόνηση ή απομόνωση.

Παράγοντες κινδύνου

Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο παιδικής κακοποίησης, όπως:

  • Παραβατικότητα ή ψυχική ασθένεια των γονέων.
  • Υποβάθμιση της οικονομικής κατάστασης της οικογένειας.
  • Χρήση ουσιών από τους γονείς.
  • Ιστορικό κακοποίησης ή παρενόχλησης των γονέων.
  • Υψηλό επίπεδο στρες στην οικογένεια.

Σημάδια παιδικής κακοποίησης

Τα σημάδια παιδικής κακοποίησης μπορεί να είναι σωματικά, συναισθηματικά ή συμπεριφορικά. Μερικά από τα κοινά σημάδια περιλαμβάνουν:

  • Σωματικά σημάδια τραυματισμού, όπως μώλωπες, εκδορές, κατάγματα ή εγκαύματα.
  • Αλλαγές στη συμπεριφορά, όπως ανησυχία, κατάθλιψη, απομόνωση ή επιθετικότητα.
  • Αλλαγές στην ακαδημαϊκή επίδοση, όπως πτώση των βαθμών ή απώλεια ενδιαφέροντος για το σχολείο.
  • Ειδικά ζητήματα υγείας, όπως πόνος, άγχος ή δυσκολία στον ύπνο.

Πώς να βοηθήσετε ένα παιδί που κακοποιείται

Εάν ανησυχείτε ότι ένα παιδί κακοποιείται, είναι σημαντικό να μιλήσετε με κάποιον που μπορεί να βοηθήσει. Μπορείτε να μιλήσετε με έναν ενήλικα εμπιστοσύνης, όπως γονείς, δάσκαλο ή κοινωνικό λειτουργό. Μπορείτε επίσης να καλέσετε την Εθνική Γραμμή για Σεξουαλική Επίθεση.

Είναι σημαντικό να θυμάστε ότι δεν είστε μόνοι. Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να βοηθήσουν τα παιδιά που κακοποιούνται.

Πώς να αντιμετωπίσετε την παιδική κακοποίηση

Η παιδική κακοποίηση είναι ένα σοβαρό πρόβλημα που μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες για τα παιδιά. Είναι σημαντικό να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να την προλάβουμε και να τη θεραπεύσουμε.

Μέτρα πρόληψης

Υπάρχουν πολλά μέτρα που μπορούμε να λάβουμε για να προλάβουμε την παιδική κακοποίηση. Μερικά από αυτά περιλαμβάνουν:

  • Ενθάρρυνση των γονέων να ζητούν βοήθεια όταν αντιμετωπίζουν δυσκολίες.
  • Εκπαίδευση των παιδιών για τα σημάδια της κακοποίησης και του πώς να ζητήσουν βοήθεια.
  • Δημιουργία υποστηρικτικών κοινοτήτων που μπορούν να βοηθήσουν τις οικογένειες που αντιμετωπίζουν δυσκολίες.

Θεραπεία

Τα παιδιά που έχουν υποστεί κακοποίηση μπορεί να χρειαστούν θεραπεία για να επουλώσουν τις συναισθηματικές και ψυχολογικές πληγές τους. Η θεραπεία μπορεί να περιλαμβάνει ατομική ή ομαδική θεραπεία, θεραπεία μέσω παιχνιδιού ή οικογενειακή θεραπεία.

Επενδύοντας στην πρόληψη και την αντιμετώπιση της παιδικής κακοποίησης, μπορούμε να βοηθήσουμε τα παιδιά να ζήσουν μια ασφαλή και υγιή ζωή.

ΟΔΗΓΟΣ: Το έργο του Ειδικού Βοηθητικού Προσωπικού (Ε.Β.Π.) στην Ειδική και Γενική Εκπαίδευση

Loader Loading...
EAD Logo Taking too long?

Reload Reload document
| Open Open in new tab

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ [3.82 MB]

 

Loader Loading...
EAD Logo Taking too long?

Reload Reload document
| Open Open in new tab

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ [5.09 MB]

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΔΙΗΜΕΡΙΔΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ ΠΑΙΔΙΩΝ!!

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΔΙΗΜΕΡΙΔΑΣ – ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ ΠΑΙΔΙΩΝ

Ο Σύλλογος Ειδικού Εκπαιδευτικού Προσωπικού Ειδικής Αγωγής Αττικής (ΣΕΕΠΕΑ Αττικής) και το Ινστιτούτο Μελετών και Ερευνών Γενικής και Ειδικής Εκπαίδευσης (ΙΜΕΓΕΕ) ως χορηγοί επικοινωνίας  κοινοποιούν την υλοποίηση διημερίδας για τη σεξουαλική κακοποίηση παιδιών, η οποία θα είναι δωρεάν και θα πραγματοποιηθεί δια ζώσης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο:

ΟΔΗΓΟΣ: Το έργο του Ειδικού Βοηθητικού Προσωπικού (Ε.Β.Π.) στην Ειδική και Γενική Εκπαίδευση

Το ΚΕ.ΣΥ.ΚΕ.ΨΥ. Κέντρο Ψυχοθεραπείας και Εκπαίδευσης ” Συνηχήσεις”, και οι φορείς “Πολύχρωμο Σχολείο – RAINBOW SCHOOL”, “Άγγιγμα και Όρια”, “Ασφαλή Ξένοιαστα Παιδιά Τώρα” και “Πλόες – Εταιρεία Ψυχοκοινωνικών Μελετών”, συνδιοργανώνουν, υπό την αιγίδα του Κέντρου Κοινωνικής Πρόνοιας Αττικής, διημερίδα για την σεξουαλική κακοποίηση παιδιών.

Η διημερίδα αποτελεί πρωτοβουλία του κέντρου “ΣΥΝΗΧΗΣΕΙΣ”, όπου μαζί με τους παραπάνω φορείς και την υποστήριξη του Κέντρου Κοινωνικής Πρόνοιας Αττικής, θα πραγματοποιηθεί στις 1 και 2 Απριλίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, με στόχο την ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση για το φαινόμενο της σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών. Τέτοιου τύπου δράσεις είναι εξαιρετικά σημαντικές ειδικά σε μια περίοδο που τέτοια ζητήματα ανοίγονται, με συνεχείς δυσάρεστες αφορμές, προς συζήτηση στο κοινωνικό διάλογο. Τη δράση υποστηρίζουν ο Σύλλογος Ελλήνων Κοινωνιολόγων και ο Σύνδεσμος Κοινωνικών Λειτουργών Ελλάδος. Τέλος, ο Σύλλογος Ειδικού Εκπαιδευτικού Προσωπικού Ειδικής Αγωγής Αττικής (ΣΕΕΠΕΑ Αττικής) και το Ινστιτούτο Μελετών και Ερευνών Γενικής και Ειδικής Εκπαίδευσης (ΙΜΕΓΕΕ) συμμετέχουν ως χορηγοί επικοινωνίας.

 

Το ΙΜΕΓΕΕ, στο πλαίσιο των δράσεών του, διοργανώνει σχετικό με την παρούσα διημερίδα, ένα διαδικτυακό σεμινάριο κατάρτισης τον Μάιο, για την περιεκτική σεξουαλική αγωγή, με εγκεκριμένους υπεύθυνους Αγωγής Υγείας. Η συμμετοχή στο παραπάνω σεμινάριο θα είναι δωρεάν και θα απευθύνεται σε όλους τους εκπαιδευτικούς κλάδους και τους κλάδους ΕΕΠ-ΕΒΠ, οι οποίοι εργάζονται στη Γενική και Ειδική Εκπαίδευση. Σε ανακοίνωση στην ιστοσελίδα του Ινστιτούτου θα αναρτηθεί η φόρμα συμμετοχής (www.imegee.gr ).

 

αρχείο λήψης E-WALL

Σας καλούμε να παρακολουθήσετε τη διημερίδα με στόχο να την κατάλληλη ενημέρωση και εκπαίδευση σχετικά με αυτό το ευαίσθητο ζήτημα αποσκοπώντας στην παρατήρηση και τη μείωση αυτών των φαινομένων.

Το χρονοδιάγραμμα της διημερίδας έχει ως εξής:

Σάββατο 1 Απριλίου

Προσέλευση 9:00 – 9:15

Χαιρετισμοί 9:15 – 10:00

1. Ποιο είναι το θεσμικό πλαίσιο για την παιδική σεξουαλική κακοποίηση? (10:00 – 12:00)

Συντονίστρια, Κλειώ Παπαπαντολέων – Δικηγόρος

Συμμετέχοντες:

  • Νίκου Δήμητρα, Διευθύντρια Παιδικής Προστασίας
  • Θεώνη Κουφονικολάκου,  Βοηθός Συνήγορος για τα Δικαιώματα του Παιδιού (Συνήγορος του Παιδιού) και πρώην Πρόεδρος του Δικτύου Ευρωπαίων Συνηγόρων του Παιδιού (ENOC)
  • Θέμελη Όλγα,  Κλινική Εγκληματολόγος – Ψυχολόγος, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια
  • Εκπρόσωπος  για την παιδική προστασία από  το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων
  • Έλενα Ράπτη, Εθνική Συντονίστρια  για την πρόληψη και την αντιμετώπιση σεξουαλικής κακοποίησης

 

Διάλλειμα 12:00 – 12:15

 

2. Η επίδραση του metoo στον δημόσιο λόγο για την  παιδική κακοποίηση (12:15 – 14:30).

Συντονιστές, η  Λίνα Λυκομήτρου – ΑΓΓΙΓΜΑ ΚΑΙ ΟΡΙΑ και ο  Ηλίας Γκότσης – ΣΥΝΗΧΗΣΕΙΣ

Συμμετέχοντες:

  • Μαρινίκη Αλεβιζοπούλου, δημοσιογράφος
  • Ζέτα Δούκα, ηθοποιός
  • Μαρία Λούκα ,δημοσιογράφος
  • Ρέα Βιτάλη, δημοσιογράφος
  • Γεωργία Παϊζη, χορογράφος

 

Διάλλειμα 14:30 – 15:00

 

3. Ιστορικότητα και κουλτούρα της σεξουαλικότητας και κακοποίησης. (15:00 -17:00)

Συντονίστρια, Eλενα Σκαρπίδου – Εκπαιδευτικός, μέλος του Πολύχρωμου Σχολείου.

Συμμετέχοντες:

  •  Βαγγέλης Κοσμάτος, ψυχολόγος – υπεύθυνος επιστημονικού έργου Συμμαχίας των Φύλων
  • Λεοντσίνη Μαίρη, Καθηγήτρια, Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία, ΕΚΠΑ – ΕΙΦ του Ε.Κ.Π.Α
  • Ηλίας Γκότσης, Εκπαιδευτής και Επόπτης στο Κέντρο Ψυχοθεραπείας και Εκπαίδευσης “Συνηχήσεις”
  • Λία Τσαπατσάρη, πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Κοινωνιολόγων

 

Κυριακή 2 Απριλίου

Παράλληλα τραπέζια και βιωματικό εργαστήρι 9:30 – 11:30

4. Προσεγγίσεις στο κλινικό πεδίο,

Συντονίστρια,  Ελένη Νίνα, Ψυχολόγος-Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια, πρόεδρος της ελληνικής εταιρείας Συστημικής  Θεραπείας

Συμμετέχοντες:

  • Τσαρουχάς Νεκτάριος – Θεοχάρης Ψυχολόγος – Κοινωνικός Λειτουργός υ. Διδάκτωρ Τμήματος Ψυχολογίας Ε.Κ.Π.Α B.Sc., Pg. Cert., Pg. Dip., H.N.D., M.Ed., M.Sc., Ph.D.c.
  • Χατζηδρόσου Δέσποινα Κοινωνική λειτουργός – Εκπαιδεύτρια Ενηλικών Μ.Εd., επιστημονική Συνεργάτης του Εργαστηρίου Μελέτης Συμπεριφορών Υγείας και Οδικής Ασφάλειας (LaHeRS) του ΕΛ.ΜΕ.ΠΑ
  • Γιώργος Νικολαΐδης , Ψυχίατρος/ Διευθυντής Ψυχικής Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας στο Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού
  • Παναγιώτης Βουτυράκος, Ψυχίατρος παιδιών & εφήβων, Διευθυντής της Δομής Ψυχικής Υγείας Πειραιά του Ελληνικού Κέντρου Ψυχικής Υγιεινής & Ερευνών
  • Αμαλία Ατσαλάκη, Διδάκτωρ κλινικής ψυχολογίας, Μονάδα Εφήβων Αθήνας ΟΚΑΝΑ ” Ατραπός”
  • Έφη Λιγνού, Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας Παιδιών και Εφήβων
  • Τίνια Απέργη, καθηγήτρια κλινικής ψυχολογίας, επιστημονική συνεργάτης του Ελίζα  , επόπτρια της συμβουλευτικής γραμμής στήριξης για την παιδική κακοποίηση 10454

 

5.  Η παιδική σεξουαλική  κακοποίηση στο πεδίο της εκπαίδευσης: Η σημασία της  συμπεριληπτικής ολοκληρωμένης σεξουαλικής εκπαιδευσης, της  πρόληψης και των καλών πρακτικών

Συντονίστρια:  Μαρίνα Εμμανουήλ – Ψυχολόγος από ΣΥΝΗΧΗΣΕΙΣ

Συμμετέχοντες:

  • Ζήση Αναστασία, Καθηγήτρια Ψυχικής Υγείας, Τμήμα Κοινωνιολογίας, Παν/μιο Αιγαίου
  • Χριστίνα Ρασσιδάκη, Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια – Συγγραφέας
  • Έλενα Σκαρπίδου,  εκπαιδευτικός-εκπαιδεύτρια Συμπεριληπτικής Ολοκληρωμένης Σεξουαλικής Εκπαίδευσης  ΠΟΛΥΧΡΩΜΟ ΣΧΟΛΕΙΟ
  • Αιμιλία Μαρκουίζου – Γκίκα, Μ.Α. Ψυχολόγος/ Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια/ Σύμβουλος Τοξικοεξάρτησης και Στέλεχος Πρόληψης ΚΕΘΕΑ
  • Μαργαρίτα Γερούκη, Εκπαιδευτικός – πρώην σχολική σύμβουλος, επικεφαλής της συγγραφικής ομάδας του προγράμματος «Παίζω με τον Φρίξο»
  • Λίνα Λυκομητρου, Σχολική Ψυχολόγος, Ιδρυτικό μέλος της ομάδας Άγγιγμα και Όρια

 

6. Βιωματικό Εργαστήρι Ψυχοδράματος: “Κοινωνικές απόψεις – αμφιταλαντεύσεις”

Συντονίστρια: Άννα Φωτού, Κοιν. Λειτουργός – Ψυχοθεραπεύτρια – Οικογ. Θεραπεύτρια – μέλος του Δ.Σ. του ΚΚΠΠΑ

Συμμετέχοντες:

  • Ανδρέας Κασκανιώτης, Κοινωνικός Λειτουργός Παιδόπολης “Αγ. Ανδρέας” (ΚΚΠΠΑ)

 

Διάλλειμα 11:30 – 12:00

 

Παράλληλα τραπέζια 12:00 – 14:00

7. Καλές πρακτικές και η ευθύνη των επιστημόνων υγείας.

Συντονισμός από το Κέντρο Κοινωνικής Πρόνοιας Περιφέρειας Αττικής, Σάρα Μάρκου

Συμμετέχοντες:

  • Κολλινιάτη Κυριακή Κοινωνική Λειτουργός, συνεργάτης Κέντρου Παιδαγωγικής και Καλλιτεχνικής Επιμόρφωσης “Σχεδία”
  • Δώρα Μουλού – Κοινωνική Λειτουργός, Φιλόλογος ΕΑΕ, ΜΑ «Σχολική Συμβουλευτική και Καθοδήγηση
  • Χατζηδρόσου Δέσποινα Κοινωνική λειτουργός – Εκπαιδεύτρια Ενηλικών Μ.Εd., επιστημονική Συνεργάτης του Εργαστηρίου Μελέτης Συμπεριφορών Υγείας και Οδικής Ασφάλειας (LaHeRS) του ΕΛ.ΜΕ.ΠΑ
  • Παρασκευή Λεωνιδάκου, Στέλεχος από τις δομές του Κέντρου  Κοινωνικής  Πρόνοιας Περιφέρειας Αττικής
  • Χριστίνα  Σαπουντζή, κοινωνική λειτουργός, από την κοινωνική υπηρεσία του δήμου Ηλιούπολης
  • Θεοδώρα Αδαμίδου, κοινωνιολόγος DEA, Επιμελήτρια κοινωνικής αρωγής Αθήνας
  • Φωτεινή Κωνσταντοπούλου, Δικαστική Κλινική Ψυχολόγος – Υποψήφια Διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής, ΕΚΠΑ
  • Παπαντωνόπουλος Μιχάλης,  Ψυχολόγος, επιστημονικά υπεύθυνος του ΚΗ εφήβων και προγράμματος ψυχοκοινωνικής παρέμβασης εφήβων “Πλόες” ΕΨΥΜΕ

Απολογισμός της επιτροπής LIBE για την Δικαιοσύνη, τον δημοκρατικό έλεγχο, την Ισότητα, το κράτος δικαίου και το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα!!

8.Η οικογένεια ως σύστημα φροντίδας ή ως σύστημα κακοποίησης; Οι αθέατες πλευρές της κακοποίησης.

Συντονιστής, Ηλίας Γκότσης – Εκπαιδευτής και Επόπτης στο Κέντρο Ψυχοθεραπείας και Εκπαίδευσης “Συνηχήσεις”

Συμμετέχοντες:

  • Ελένη Νίνα Κλινικός – Ψυχολόγος MSc, EuroPsy, Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια ECP, Πρόεδρος ΕΛΕΣΥΘ
  • Νίκος Καΐτσας – Ψυχολόγος BSc, MBBSs-Συστημικός Ψυχοθεραπευτής ECP-Αντιπρόεδρος ΕΛΕΣΥΘ
  • Τσαμπίκα Μπαφίτη – Europsy, M.Sc., Ph.D.-Κλινική & Σχολική ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια Οικογενειακή Θεραπεύτρια (ECP)-Επιστημονικά Συν-υπεύθυνη και Εκπαιδεύτρια του Λόγω Ψυχής-Ειδική Αντιπρόεδρος Δικτύωσης και Ανάδειξης Επιστημονικού Έργου ΕΛΕΣΥΘ
  • Βασίλης Μανάτος – MSc, Ph.D – Συστημικός Ψυχοθεραπευτής -Διδάκτορας Νευροεπιστημών-Γενικός Γραμματέας ΕΛΕΣΥΘ
  • Χριστίνα Γώγου – Συστημική ψυχοθεραπεύτρια, Med ΕΚΠΑ-Σύμβουλος Πρόληψης Τοξικοεξάρτησης ICRC-Στέλεχος Δικτύου Υπηρεσιών Πρόληψης και Έγκαιρης Παρέμβασης ΚΕΘΕΑ – Ειδική Γραμματέας Διασύνδεσης και Επικοινωνίας ΕΛΕΣΥΘ
  • Δημήτρης Μπαμπούσης – MSc-Ψυχοθεραπευτής-Κοινωνικός Λειτουργός-Ταμίας ΕΛΕΣΥΘ
  • Αγγελική Ζαχαριά – Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια-MSc Συμβουλευτικής Ψυχολογίας-υπ. Διδάκτωρ ΕΚΠΑ – Μέλος ΔΣ ΕΛΕΣΥΘ

Παράλληλες δράσεις (14:00 – 15:30)

Βιωματικά εργαστήρια:

-Θεατρικός μονόλογος «Σώπα, μη μιλάς», της Ελένης Χουσνή, θα ερμηνεύσει η Αθηνά Τριαματάκη, μέλος της Α.ΞΕ.Π.Τ. και της θεατρικής ομάδας του Δήμου Φαιστού Θέατρο Δίχως Όνομα.

-Παράσταση από Ομάδα Playback «Νήμα»

-Ομαδική Έκθεση με τίτλο  ΣΩΜΑΤΟΔΙΝΕΣ, που αποτελείται απο Εικαστικές Δημιουργίες της Ομάδας Εικαστικών Ψυχοθεραπευτριών: Βουτσά Ειρήνη, Κόντη Μαίρη, Μπαρδάνη Θάλεια, Ραμαντάνη Κατερίνα Νάσια, Κουβέλη Πατρίτσια.

-Ιστορίες παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης: νιώθοντας με την καρδιά τους και μιλώντας με τη φωνή τους, από: Ευγενία Δουβαρά, Παιδοψυχολογος Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια, Ρέππα Ειρήνη, Συστημική Οικογενειακή Θεραπεύτρια, Σύμβουλος Επαγγελματικής Σταδιοδρομίας, Στέλιος Γκανάς, Συστημικός Οικογενειακός Σύμβουλος.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της διημερίδας θα υπάρχει διερμηνεία στη νοηματική.

https://www.seepeaa.gr/Anakoinoseis/Deltia_typou/ANAKOINOSI_DIIMERIDAS_GIA_TIN_SEXOYALIKI_KAKOPOIISI_PAIDION?fbclid=IwAR2Pkt-cdP5V456_uzQssBjM1sCKwHn8y8UojR9FEduAhnyhpGpuJBApkSE

Αποτελέσματα έρευνας σε 4.400 εκπαιδευτικούς για εθισμό, διαδικτυακή αποπλάνηση/κακοποίηση και εκφοβισμό μαθητών

Ανησυχητικά ποσοστά διαδικτυακής σεξουαλικής κακοποίησης/αποπλάνησης, διαδικτυακού εκφοβισμού και υπερβολικής ενασχόλησης στη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση δείχνει έρευνα σε 4.400 εκπαιδευτικούς.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας στη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση:

  • 9% των εκπαιδευτικών έχει αντιληφθεί ότι κάποιος μαθητής/τρια έχει πέσει θύμα διαδικτυακής παρενόχλησης/αποπλάνησης
  • 6% ότι κάποιος μαθητής/τρια έχει πέσει θύμα διαδικτυακής σεξουαλικής κακοποίησης (δηλαδή ότι απεικονίζεται σε εικόνες ή βίντεο σεξουαλικού περιεχομένου)
  • 43% ότι κάποιος μαθητής/τρια συνομιλεί με αγνώστους στο διαδίκτυο
  • 26% έχει αντιληφθεί περιστατικό διαδικτυακού εκφοβισμού εντός του σχολείου

Όσον αφορά στην υπερβολική ενασχόληση το 65% των εκπαιδευτικών Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και το 47% της Πρωτοβάθμιας έχει εντοπίσει μαθητή/τρια που αντιμετωπίζει πρόβλημα κάποιου βαθμού.

Σχεδόν οι μισοί εκπαιδευτικοί δυσκολεύονται να διαχειριστούν δύσκολες καταστάσεις που απορρέουν από τη χρήση του διαδικτύου από τους μαθητές τους όπως είναι η διαδικτυακή σεξουαλική παρενόχληση/αποπλάνηση ή κακοποίηση, η υπερβολική ενασχόληση και ο διαδικτυακός εκφοβισμός.

ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

Η έρευνα διενεργήθηκε με τη μορφή ανώνυμου online ερωτηματολογίου το Δεκέμβριο του 2022 μέχρι τον Ιανουάριο του 2023. Πραγματοποιήθηκε από το Ελληνικό Κέντρο Ασφαλούς Διαδικτύου του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας σε συνεργασία με το Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων που διοικείται από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας Υπολογιστών και Εκδόσεων «Διόφαντος» και στην οποία συμμετείχαν 4.400 εκπαιδευτικοί από ολόκληρη τη χώρα και από όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες.

4400 prof 1 E-WALL

Εικόνα 1: Ταυτότητα Έρευνας και Δημογραφικά Στοιχεία

4400 prof 2 E-WALL

Εικόνα 2: Δημογραφικά Στοιχεία Έρευνας

Το 9% των εκπαιδευτικών Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης  έχει αντιληφθεί/μάθει ότι κάποιος μαθητής/τρια έχει πέσει θύμα διαδικτυακής παρενόχλησης/αποπλάνησης και το 6% ότι κάποιος μαθητής/τρια έχει πέσει θύμα διαδικτυακής κακοποίησης. Το αντίστοιχο ποσοστό στην Πρωτοβάθμια εκπαίδευση είναι 2% για περιστατικά διαδικτυακής παρενόχλησης/αποπλάνησης και 0,5% για περιστατικά διαδικτυακής κακοποίησης.

4400 prof 3 E-WALL

Εικόνα 3: Έχετε αντιληφθεί ή σας έχει εμπιστευτεί κάποιος μαθητής ή μαθήτρια σας ότι έχει πέσει θύμα διαδικτυακής σεξουαλικής παρενόχλησης ή αποπλάνησης;

4400 prof 4.png E-WALL

Εικόνα 4: Έχετε αντιληφθεί ή σας έχει εμπιστευτεί κάποιος μαθητής ή μαθήτρια σας ότι έχει πέσει θύμα διαδικτυακής σεξουαλικής κακοποίησης (δηλαδή ότι απεικονίζεται σε εικόνες ή βίντεο σεξουαλικού περιεχομένου);

Παραπάνω από τους μισούς εκπαιδευτικούς και από τις δυο εκπαιδευτικές βαθμίδες (57% στον γενικό πληθυσμό,  54% στην Πρωτοβάθμια και 60% στην Δευτεροβάθμια) δηλώνουν ότι δεν είναι ενήμεροι για το πως πρέπει να διαχειριστούν καταστάσεις διαδικτυακής σεξουαλικής αποπλάνησης/κακοποίησης εις βάρος των μαθητών τους.

4400 prof 5 E-WALL

Εικόνα 5: Είσαστε ενήμερος/η για το πώς να διαχειριστείτε καταστάσεις διαδικτυακής αποπλάνησης ή και κακοποίησης στο σχολείο σας;

Εντυπωσιακό είναι το στοιχείο ότι το 65% των εκπαιδευτικών Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και το 47% των εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας έχει αντιληφθεί ότι κάποιος μαθητής/τρια αντιμετωπίζει πρόβλημα υπερβολικής ενασχόλησης. Μάλιστα, σχεδόν το 59% των εκπαιδευτικών Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης δηλώνουν ταυτόχρονα ότι δεν είναι ενήμεροι για το πως πρέπει να το διαχειριστούν.

4400 prof 6 E-WALL

Εικόνα 6: Έχετε αντιληφθεί ή σας έχει εμπιστευτεί κάποιος μαθητής ή μαθήτρια σας ότι αντιμετωπίζει πρόβλημα υπερβολικής ενασχόλησης στο διαδίκτυο;

4400 prof 7 E-WALL

Εικόνα 7: Είσαστε ενήμερος/η για το πώς να διαχειριστείτε καταστάσεις υπερβολικής ενασχόλησης στο διαδίκτυο με μαθητές στο σχολείο σας;

Το 44% των εκπαιδευτικών Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και το 23% των εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας δηλώνουν ότι έχει πέσει στην αντίληψή τους μαθητής/τρια να συνομιλεί με αγνώστους στο διαδίκτυο είτε σε μεγάλο βαθμό είτε σε μικρότερο βαθμό.

4400 prof 8 E-WALL

Εικόνα 8: Έχετε αντιληφθεί ή γνωρίζετε αν οι μαθητές σας συνομιλούν με αγνώστους στο διαδίκτυο;

Το 26% των εκπαιδευτικών Δευτεροβάθμιας και το 9% των εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης δηλώνει ότι έχει γίνει γνώστης περιστατικού διαδικτυακού εκφοβισμού. Και από τις δυο εκπαιδευτικές βαθμίδες, η πλειοψηφία (69%) ενημερώθηκε για το περιστατικό από τον ίδιο τον μαθητή και ένα 13% το πληροφορήθηκε από κάποιον άλλον/η μαθητή/τρια.

4400 prof 9 E-WALL

Εικόνα 9: Σας έχει εμπιστευτεί/καταγγείλει κάποιος μαθητής/τρια σας ότι έχει πέσει θύμα διαδικτυακού εκφοβισμού;

Μάλιστα το 42% των εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων (39% στην Πρωτοβάθμια και 45% στην Δευτεροβάθμια) δηλώνουν ότι δε γνωρίζουν πως να διαχειριστούν καταστάσεις διαδικτυακού εκφοβισμού με την πλειοψηφία αυτών να διδάσκουν στο Λύκειο (49%).

4400 prof 10 E-WALL

Εικόνα 10: Είσαστε ενήμερος/η για το πώς πρέπει να διαχειριστείτε καταστάσεις διαδικτυακού εκφοβισμού στο σχολείο σας;

Στην ερώτηση ποια είναι τα πιο συχνά προβλήματα που συναντάνε σε σχέση με το διαδίκτυο και τα παιδιά το 68% των εκπαιδευτικών απάντησε η υπερβολική ενασχόληση, το 59% και το 50% την έλλειψη ορίων από τους γονείς και την έλλειψη επίβλεψης από τους γονείς, αντίστοιχα.

4400 prof 11 E-WALL

Εικόνα 11: Επιλέξτε τα πιο συχνά προβλήματα που αντιμετωπίζετε με τους μαθητές σας και αφορούν στο διαδίκτυο.

Το 79% σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας χρησιμοποιεί το διαδίκτυο κατά την εκπαιδευτική διαδικασία, είτε σε καθημερινή βάση, είτε μερικές φορές την εβδομάδα και μόνο το 2% δεν το χρησιμοποιεί καθόλου για τις ανάγκες του μαθήματος.

4400 prof 12 E-WALL

Εικόνα 12: Πόσο συχνά χρησιμοποιείτε το διαδίκτυο κατά την εκπαιδευτική διαδικασία;

4400 prof 13 E-WALL

Εικόνα 13: Έχετε αυτοπεποίθηση να διδάξετε στην τάξη τις βασικές αρχές ψηφιακής ασφάλειας;

Η συντονίστρια του Ελληνικού κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου, Καθηγήτρια Παρασκευή Φραγκοπούλου, σχολιάζοντας τα αποτελέσματα της έρευνας επεσήμανε ότι δείχνουν ανησυχητικές τάσεις. Ιδιαίτερα το μεγάλο ποσοστό υπερβολικής ενασχόλησης αποτυπώνει το πως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση μετά την πανδημία. Η υπεύθυνη επικοινωνίας του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου, Κατερίνα Ψαρουδάκη, τονίζει ότι οι εκπαιδευτικοί χρειάζονται στήριξη, ακόμα περισσότερη ενημέρωση και επιμόρφωση καθώς η τεχνολογία εξελίσσεται ραγδαίο και ο ρόλος τους είναι καταλυτικός στην εκπαίδευση των παιδιών στην ορθή χρήση του διαδικτύου.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΜΕΡΙΜΝΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΚΟΠΟΙΗΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ

Καθώς τα περιστατικά παιδικής κακοποίησης «ακούγονται» όλο και περισσότερο, ψάχνουμε να βρούμε αν υπάρχει ελπίδα να συνέλθουν ποτέ τα παιδιά από το ψυχικό τραύμα της κακοποίησης. Πώς μεριμνά το κράτος; Φροντίζει για την ψυχολογική τους στήριξη;

 

Η ιστορία αυτού του κειμένου είναι μεγάλη. Ξεκινάει από τη στιγμή που αποκαλύφθηκε ο κατ’ εξακολούθηση βιασμός μιας 12χρονης στον Κολωνό και φτάνει μέχρι σήμερα. Σε συνέχεια του ερωτήματος «ξεπερνιέται ποτέ το ψυχικό τραύμα ενός τέτοιου βιασμού;» που θελήσαμε να διερευνήσουμε, αναζητήσαμε και το τι γίνεται στην πράξη: αν υπάρχει δηλαδή κρατική μέριμνα για την ψυχολογική παρακολούθηση παιδιών-θυμάτων βιασμών, που είτε χρειάζεται να απομακρυνθούν είτε όχι από το οικογενειακό τους περιβάλλον.

Η απάντηση ήταν πολύ δύσκολο να μας δοθεί απλή, μεστή και ξεκάθαρη. Οι παιδοψυχίατροι μιλούσαν για μεμονωμένα περιστατικά. Το Ψυχιατρικό Τμήμα του Νοσοκομείου Παίδων Αγλαΐα Κυριακού, όπου διαμένουν συχνά για ένα διάστημα τα κακοποιημένα παιδιά, μας ξεκαθάρισε ότι δεν μιλάει σε δημοσιογράφους.

Ιδρύματα που ασχολούνται και με την παιδική κακοποίηση αποστασιοποιήθηκαν αμέσως όταν εξηγήσαμε τι ψάχνουμε. Τελικά μιλήσαμε με τον Συνήγορο του Παιδιού, που μας προώθησε την ειδική έκθεσή του για την προστασία ευάλωτων παιδιών και την υποστήριξη οικογενειών και μας εξήγησε εν τάχει γιατί αυτό που ψάχνουμε, δεν θα το βρούμε.

Να ξεκαθαρίσω ότι λυπάμαι προσωπικά που αναγκάζομαι να αναφερθώ ξανά στο περιστατικό του Κολωνού. Είναι άδικο για το ίδιο το παιδί να σκαλίζουμε την ιστορία του. Αλλά ίσως είναι δίκαιο για πιθανά επόμενα παιδιά-θύματα να έρθουν στο φως οι ελλείψεις της κοινωνίας και της πολιτείας.

 

Τι συμβαίνει με τα κακοποιημένα παιδιά

Προτού φτάσουμε στο τι γίνεται «πολύ μετά», ας αναφερθούμε εν τάχει στο τι γίνεται άμεσα. Ένα παιδί καλείται να καταθέσει στην Αστυνομία, όσες φορές χρειαστεί ανάλογα με τα στοιχεία που έρχονται στο φως, πράγμα που το επανατραυματίζει. Καταθέτει με τη διαδικασία των ερωταπαντήσεων που –όπως έχει αναφέρει η πρώην εισαγγελέας του Αρείου Πάγου και πρώην εισαγγελέας Ανηλίκων, Ξένη Δημητρίου– είναι λάθος: Το παιδί πρέπει να το αφήσεις να σου διηγηθεί ελεύθερα τι του έχει συμβεί.

 

Την απόφαση για το πού θα εξεταστεί ένα κακοποιημένο παιδί παίρνει ο Εισαγγελέας. Δεν υπάρχει ενιαίο πρωτόκολλο και κανόνες για τους εισαγγελείς. Για την εξέταση παιδιών-θυμάτων βιασμού υπάρχουν τα ειδικά διαμορφωμένα Σπίτια του Παιδιού, στην Αθήνα και την περιφέρεια. Η λειτουργία τους έχει αργήσει πανηγυρικά –στην Ελλάδα ζούμε άλλωστε–, πλην όμως το Σπίτι του Παιδιού στο Φάληρο λειτουργεί όπως μάθαμε και έτσι παραμένει απορίας άξιον γιατί δεν χρησιμοποιείται.

 

Όταν αναλαμβάνει το παιδί ένα ίδρυμα

Αν κριθεί απαραίτητο, το παιδί απομακρύνεται από το οικογενειακό του περιβάλλον και παραμένει σε κάποιο νοσοκομείο, συχνότερα στο Ψυχιατρικό Τμήμα του Νοσοκομείου Παίδων, μέχρι να παρθεί η απόφαση από τον εισαγγελέα ανηλίκων για το ποιος θα αναλάβει τη φροντίδα του. Θα είναι κάποιος συγγενής ή κάποιο ίδρυμα;

Σύμφωνα με την έκθεση του Συνήγορου, στην πράξη, η ανεύρεση θέσης για την εισαγωγή των παιδιών σε δομές κλειστής φροντίδας συχνά επαφίεται στις κοινωνικές υπηρεσίες των νοσοκομείων, όπου αυτά φιλοξενούνται προσωρινά έπειτα από την απομάκρυνση από το οικογενειακό τους περιβάλλον. Πράγμα που σημαίνει πως η τοποθέτηση μπορεί και να γίνει πρόχειρα ή έστω με τρόπο διεκπεραιωτικό.

Η διαδικασία πρέπει να ολοκληρωθεί σχετικά γρήγορα (ανάλογα βέβαια με τα δεδομένα της κάθε υπόθεσης), ώστε το παιδί να μην μένει σε ένα ακατάλληλο για την ανάπτυξή του περιβάλλον, όπως είναι αυτό του νοσοκομείου. Στόχος είναι να ενταχθεί σε ένα σταθερό περιβάλλον που θα του προσφέρει ασφάλεια, συστηματική και συνεχή φροντίδα και μια κανονικότητα (δηλαδή φοίτηση σε σχολείο, παρέα με συνομήλικους, σταθερούς φροντιστές κ.λπ.), όπως μας είπε ο παιδοψυχίατρος Γιώργος Ξυλούρης, εξειδικευμένος σε θέματα παιδικής κακοποίησης.

Αναλαμβάνει συνήθως κάποιο ίδρυμα, μπορεί να είναι το Χαμόγελο του Παιδιού, ο ξενώνας παιδικής φιλοξενίας ΕΛΙΖΑ, τα Παιδικά Χωριά SOS, η Κιβωτός του Κόσμου… Συνολικά υπάρχουν 11 δομές. Εκεί, ανάλογα με την εισαγγελική απόφαση και την εκτίμηση των ειδικών της κάθε δομής προσφέρεται η ψυχολογική στήριξη που κρίνεται αναγκαία με τον τρόπο και τους ειδικούς που διαθέτει η κάθε δομή.

Στην έκθεση του Συνήγορου διαβάζουμε: «Η απουσία ενιαίου νομικού πλαισίου που να συνάδει με τα δικαιώματα του παιδιού και ενός επαρκούς μηχανισμού εποπτείας και εξωτερικού ελέγχου επιτρέπει τη λειτουργία πολλών από αυτά [σ.σ. εννοεί ιδρύματα φιλοξενίας] στη βάση ενός αυτόνομου, εν δυνάμει επιζήμιου, μοντέλου». Με απλά λόγια, κανείς δεν εποπτεύει συστηματικά τη λειτουργία των ιδρυμάτων αυτών, πόσο μάλλον το τι είδους ψυχολογική υποστήριξη παρέχεται.

Όταν το παιδί παραμένει στην οικογένεια

Τι γίνεται όμως αν αναλάβει ένας συγγενής την επιμέλεια του κακοποιημένου παιδιού; Ή κι αν ακόμη το οικογενειακό περιβάλλον δεν είναι ακατάλληλο (σε περιπτώσεις όπου η κακοποίηση προέρχεται απ’ έξω και ούτε καν εξαιτίας παραμέλησης) και το παιδί παραμείνει με τους δικούς του; Υπάρχει ανάγκη ψυχολογικής στήριξης; Σαφώς και υπάρχει, απαντά κατηγορηματικά ο Συνήγορος του Παιδιού. Βάσει της σύμβασης για τα δικαιώματα του παιδιού. Υπάρχει σχετικό νομικό πλαίσιο; Ποιος παρακολουθεί συστηματικά αυτά τα παιδιά;

Οι κοινωνικές υπηρεσίες των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης, σχεδόν στο σύνολό τους, είναι σοβαρά υποστελεχωμένες και επιπλέον δεν διαθέτουν ένα σαφές και επαρκές θεσμικό πλαίσιο αρμοδιοτήτων σε σχέση με την παιδική προστασία και την υποστήριξη οικογενειών με σύνθετα ψυχοκοινωνικά προβλήματα.

 

Επίσης, στο σκέλος των αναγκών ψυχολογικής υποστήριξης των οικογενειών σε κίνδυνο παρατηρείται πολύ μικρός αριθμός ψυχολόγων στις κατά τόπους κοινωνικές υπηρεσίες των Δήμων (και σε άλλες δομές προστασίας). Όμως και από αυτόν τον ήδη περιορισμένο αριθμό ψυχολόγων, αρκετοί εξ αυτών απασχολούνται προσωρινά με επισφαλή σχέση εργασίας (π.χ. μέσω προγραμμάτων ΕΣΠΑ).

Τα παραπάνω παρατηρεί η σχετική έκθεση του Συνήγορου που βασίστηκε σε συγκεκριμένη έρευνα, η οποία αποκάλυψε ότι στο σύνολο των περιπτώσεων υπάρχει έλλειψη ενός συγκροτημένου σχεδιασμού και συνακόλουθη αποσπασματικότητα των πρωτοβουλιών.

 

Η ψυχολογική στήριξη στη θεωρία και στην πράξη

Προβλέπεται από τον νόμο θεραπεία του θύματος; Ρωτήσαμε την Ηλέκτρα Κουτσούκου, Νομικό, Δρ Δικαιωμάτων του Παιδιού, Επιστημονικό συνεργάτη Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και Επιστημονικό Συνεργάτη ΕΛΙΖΑ. Σύμφωνα με το άρθρο 352Α του Ποινικού Κώδικα (νόμος 4619/2019), σε ειδική εξέταση της ψυχικής και σωματικής κατάστασής του υποβάλλεται και το ανήλικο θύμα, προκειμένου να κριθεί αν έχει ανάγκη θεραπείας. Η θεραπεία του ανήλικου θύματος διατάσσεται κατά την προδικασία από τον αρμόδιο εισαγγελέα ή, αν διενεργείται τακτική ανάκριση, από τον αρμόδιο ανακριτή και κατά την κύρια διαδικασία από το δικαστήριο. Στην πράξη βέβαια «δεν υπάρχουν πάντα οι δομές για να γίνουν όλο αυτά», μας είπε.

 

Μιλώντας με δικηγόρους καταλήξαμε πως από νομικής άποψης, αυτό που κυρίως ενδιαφέρει είναι η τιμωρία του εγκλήματος και όχι η αποκατάσταση και η θεραπεία. Ενώ λοιπόν ο εισαγγελέας μπορεί να ζητήσει την ψυχολογική παρακολούθηση και υποστήριξη των θυμάτων και της οικογένειας, αυτό τις περισσότερες φορές δεν πραγματοποιείται. Τουλάχιστον όχι συστηματικά και σε βάθος χρόνου. Ούτε ελέγχεται από αρμόδιους κρατικούς υπαλλήλους.

Οι οικογένειες που έχουν τη δυνατότητα και την επιθυμία, αναζητούν ιδιωτικά επαγγελματική βοήθεια ψυχολογικής υποστήριξης σε βάθος χρόνου. Εκείνες που έχουν την επιθυμία, αλλά όχι τη δυνατότητα, μπορούν να απευθύνονται στα κρατικά ψυχιατρικά κέντρα και να περιμένουν… τη σειρά τους για να εξυπηρετηθούν.

Φανταστείτε ότι στην Αθήνα μόνο, η αρμόδια υπηρεσία εκτιμά ότι τα περιστατικά που χρήζουν παρακολούθησης σε βάθος χρόνου και θα μπορούσαν να εξυπηρετηθούν είτε αποκλειστικά από την Ομάδα Προστασίας Ανηλίκων του Δήμου, είτε συνδυαστικά με κάποια άλλη δομή, κυμαίνονται ανάμεσα σε 70-100 ετησίως. Τα περιστατικά για τα οποία δύναται η Κοινωνική Υπηρεσία να συνεχίσει την παρακολούθηση στην πραγματικότητα δεν ξεπερνούν τα 20 ετησίως.

Και αυτά τα στοιχεία αφορούν κυρίως την ανίχνευση των περιστατικών, την παρακολούθηση των δυνητικά ευπαθών οικογενειών, όχι των αποδεδειγμένων θυμάτων. Τώρα καταλαβαίνετε γιατί δεν υπήρξε σαφής απάντηση στο ερώτημά μας. Διότι επί της ουσίας, δεν υπάρχει διαδικασία ψυχολογικής στήριξης των ανήλικων θυμάτων σεξουαλικής κακοποίησης. «Εξάλλου, η ήδη υφιστάμενη νομοθεσία αναφορικά με την ψυχική υγεία δεν έχει εφαρμοστεί στο σύνολό της», καταλήγει η έκθεση.

Από την απουσία πρόληψης στην απουσία παρακολούθησης

Την πιο κατατοπιστική απάντηση πήραμε από την πρώην Διοικητική Διευθύντρια της Εταιρείας κατά της Κακοποίησης του Παιδιού ΕΛΙΖΑΑφροδίτη Στάθη: «Η όποια εις βάθος χρόνου ψυχολογική υποστήριξη θα έπρεπε να είναι θέμα της πολιτείας και της τοπικής αυτοδιοίκησης. Με πολύ απλά λόγια, θα έπρεπε ο κάθε πολίτης να βρίσκει στις κοινωνικές υπηρεσίες του Δήμου του την επαγγελματική βοήθεια που χρειάζεται.

»Πόσο μάλλον τα παιδιά που αποδεδειγμένα υπήρξαν θύματα κακοποίησης. Κοιτάξτε όμως, τώρα, πώς στην κακοποίηση των παιδιών έχει μερίδιο ευθύνης η πολιτεία. Αν το σύστημα των κοινωνικών υπηρεσιών λειτουργούσε σωστά, σε επίπεδο πρόληψης και μόνο, μια οικογένεια σαν αυτή της 12χρονης από τον Κολωνό θα είχε εντοπιστεί και θα είχε υποστήριξη, τόσο οικονομική όσο και κοινωνικο-ψυχολογική, με αποτέλεσμα να μην είχε καν συμβεί αυτό που συνέβη».

 

Έτσι, θα λειτουργούσε ένα κράτος που θα ήξερε πώς να μετρά τα παιδιά-θύματα (διότι ούτε επικαιροποιημένες έρευνες ως προς τα νούμερα της παιδικής κακοποίησης δεν υπάρχουν) και πώς να τα στηρίζει, ώστε να έχουν ελπίδα να ανακάμψουν μετά από ένα τέτοιο τραύμα. «Στην πραγματικότητα, τα παιδιά αφήνονται στην τύχη τους», μου λέει μια φίλη δικηγόρος.

«Οι υπηρεσίες ψυχικής υγείας για παιδιά και οικογένειες δεν επαρκούν ως προς τη στελέχωση και τις δυνατότητές τους. Υπάρχουν σοβαρές αγκυλώσειςκαθυστερήσεις στην αξιολόγηση των παιδιών, απουσία παρεμβάσεων πρόληψης, αδυναμία τακτικής υποστήριξης οικογενειών και παρέμβασης στην κρίση, και πολύ περιορισμένες δυνατότητες έως και αδυναμία συνεχιζόμενης θεραπευτικής παρακολούθησης των ενδιαφερόμενων παιδιών και οικογενειών».

 

ΠΗΓΗ 

ΑΝΑΚΡΙΒΕΙΕΣ ΚΑΙ ΜΥΘΕΥΜΑΤΑ ΠΕΡΙ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΜΑΘΗΤΗ ΣΕ ΕΙΔΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

 8/ΘΕΣΙΟ  ΕΙΔΙΚΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΛΑΡΙΣΑΣ

Σας πληροφορούμε, όπως και ίσως ήδη να γνωρίζετε, ότι το τελευταίο διάστημα υπάρχει μια υπερέκθεση στα ΜΜΕ μιας μητέρας μαθητού του σχολείου μας τόσο αυτοπροσώπως όσο και δια της δικηγόρου της με καταγγελτική στάση και αβάσιμες κατηγορίες περί δήθεν κακοποιήσεως του τέκνου της που θίγουν την τιμή και την υπόληψη καθενός από εμάς ξεχωριστά και εν συνόλω του εκπαιδευτικού προσωπικού καθώς και  τη φήμη του σχολείου μας. Η πρωτόγνωρη για εμάς αρνητική αντιμετώπισή μας και ο αδικαιολόγητος διασυρμός μας σε πανελλαδικό επίπεδο, έχει προκαλέσει ερωτηματικά, οργή και αγανάκτηση. Δεν ανεχόμαστε πλέον αρνητική προβολή και δημόσια έκθεση θεμάτων που βρίσκονται σε στάδιο διερεύνησης και βλάπτουν την εικόνα μας, την επαγγελματική μας ακεραιότητα και κατάρτιση. Κυρίως όμως πλήττουν αναίτια το κλίμα εμπιστοσύνης που με τόσο κόπο έχουμε χτίσει και διατηρούμε όλα αυτά τα χρόνια οι εκπαιδευτικοί μαζί με τους γονείς των μαθητών μας που μας εμπιστεύονται τα παιδιά τους.

 

Χωρίς να υπεισερχόμαστε στην ουσία της υπόθεσης σας ενημερώνουμε μόνο ότι, κανείς από το προσωπικό του σχολείου και τη σχολική γενικά κοινότητα του Ειδικού Δημοτικού Σχολείου δεν έχει καταγγελθεί ή μηνυθεί σε καμία αστυνομική ή δικαστική ή υπηρεσιακή αρχή. 

Σας δηλώνουμε ότι η απόλυτη, κάθετη θέση του εκπαιδευτικού προσωπικού του σχολείου είναι ότι όλα όσα ισχυρίζεται η μητέρα αυτοπροσώπως και δια της πληρεξούσιας δικηγόρου της, με εμφάνιση φωτογραφιών, ισχυρισμούς και θέσεις, που αφορούν τη δήθεν  κακοποίηση του παιδιού της στο σχολείο είναι μυθεύματα, ανακρίβειες και ανυπόστατες συκοφαντίες.  

 

Για να προφυλαχτούμε περαιτέρω αποφασίστηκε και δρομολογήθηκε, αναγκαστικά, η συνδρομή πληρεξούσιου δικηγόρου ώστε να σταματήσει οποιαδήποτε περαιτέρω δυσφήμιση ημών και του σχολείου μας και να διαπιστωθούν οι πραγματικές συνθήκες τραυματισμού του μαθητή μας προς τον σκοπό κυρίως της δικής του προστασίας στο μέλλον. Επειδή όλα τα παραπάνω θίγουν πρωτίστως την σχολική κοινότητα  του σχολείου μας, αλλά κατ’ επέκταση και την εκπαιδευτική κοινότητα στο σύνολό της, ιδίως στο ευαίσθητο τμήμα της ειδικής αγωγής, σας ζητάμε (θερμή παράκληση) την προβολή από μέρους σας, της παραπάνω δήλωσης.                                       

 

Προσυπογράφει το σύνολο του προσωπικού του Ειδικού δημοτικού Σχολείου (με περισσότερα από 30 μέλη όλων των ειδικοτήτων)                                   

                                                  Δια του Δ/ντή του ΘΕΟΧΑΡΗ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

 

Κύλιση προς τα επάνω