Σε αρκετά σχολεία στο πέρας της χώρας, η πρακτική του κλειδώματος των αιθουσών κατά τη διάρκεια όλων των διαλειμμάτων εφαρμόζεται ως μέρος της καθημερινής λειτουργίας. Αν και συχνά δικαιολογείται ως μέτρο τάξης ή υγιεινής, γεννά εύλογα ερωτήματα ως προς τις συνέπειες της στην ασφάλεια, την υγεία και την ψυχολογία των μαθητών.
Σε σχολεία χωρίς επαρκείς [ή και καθόλου] εσωτερικούς ή στεγασμένους χώρους προαυλισμού, οι μαθητές καλούνται να περάσουν το διάλειμμα εκτεθειμένοι στις καιρικές συνθήκες σε έναν εξωτερικό χώρο. Τον χειμώνα, αυτό σημαίνει κρύο, βροχή, ρεύματα αέρα και φυσικά υγρασία. Σε περιόδους καύσωνα, μεταφράζεται σε παρατεταμένη έκθεση στον ήλιο και σε υψηλές θερμοκρασίες. Το διάλειμμα, αντί να λειτουργεί ως χρόνος ανάπαυσης, γίνεται για πολλούς μια δοκιμασία αντοχής!
Ωστόσο, η επίδραση δεν είναι μόνο σωματική. Για αρκετούς μαθητές, ιδιαίτερα για εκείνους που δεν έχουν σταθερή παρέα ή ήδη νιώθουν στο περιθώριο, το προαύλιο δεν είναι χώρος χαλάρωσης αλλά χώρος έκθεσης. Χωρίς τη δυνατότητα να αποσυρθούν για λίγα λεπτά ηρεμίας, βρίσκονται διαρκώς «στη σέντρα», σε ένα περιβάλλον όπου η παρουσία τους γίνεται ορατή χωρίς να το επιλέγουν. Το διάλειμμα, αντί για ανάσα, μπορεί να μετατραπεί σε πηγή στρες και δυσφορίας.
Ταυτόχρονα, δεν πρέπει να αγνοείται και η διάσταση της υγείας. Μαθητές με αναπνευστικά προβλήματα ή αυξημένη ευαισθησία στις καιρικές συνθήκες ενδέχεται να επιβαρύνονται σημαντικά, είτε από το κρύο και την υγρασία είτε από τη ζέστη και την έντονη έκθεση στον ήλιο. Η έλλειψη εναλλακτικών χώρων δεν αφήνει καν περιθώρια επιλογής.
Το ερώτημα που προκύπτει είναι απλό: μπορεί μια τυπική πρακτική να υπερισχύει της βασικής υποχρέωσης του σχολείου να προστατεύει τη σωματική και ψυχική ευημερία των μαθητών του;
Ίσως είναι η στιγμή να επανεξεταστεί η εφαρμογή τέτοιων μέτρων, όχι μόνο υπό το πρίσμα της πειθαρχίας, αλλά με γνώμονα την καθημερινή εμπειρία των παιδιών. Γιατί το διάλειμμα δεν είναι πολυτέλεια αντίθετα είναι μια μικρή αλλά απαραίτητη ανάσα που αποφορτίζει τους μαθητές μέσα στη σχολική ημέρα. Και αυτή η ανάσα θα έπρεπε να είναι ασφαλής και άνετη για όλους.
Ανώνυμο άρθρο
