Εδώ και χρόνια οι εργαζόμενοι στον δημόσιο τομέα – και ιδιαίτερα οι εκπαιδευτικοί – προειδοποιούμε. Μιλάμε, καταγγέλλουμε, αποκαλύπτουμε. Και σήμερα, η κυβέρνηση έπαψε να κρύβεται. Αυτό που για χρόνια παρουσιαζόταν ως «βελτίωση», «εκσυγχρονισμός» και «αξιοκρατία», ομολογήθηκε ανερυθρίαστα: η αξιολόγηση δεν είναι τίποτα άλλο από το όχημα για απολύσεις και άρση της μονιμότητας μέσω συνταγματικής αναθεώρησης.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος είπε φωναχτά αυτό που μέχρι χθες λεγόταν ψιθυριστά. Αξιολόγηση με κυρώσεις. Αξιολόγηση με τιμωρία. Αξιολόγηση συνδεδεμένη ευθέως με τη μονιμότητα στο Δημόσιο. Και μάλιστα με σαφές πολιτικό χρονοδιάγραμμα: 2026, χρονιά συνταγματικής αναθεώρησης, χρονιά ξεκαθαρίσματος λογαριασμών.
Ο κοινωνικός αυτοματισμός σε πλήρη λειτουργία
Το αφήγημα είναι γνωστό και επικίνδυνα απλό:
«Ο καλός δεν έχει να φοβηθεί τίποτα».
«Οι συνδικαλιστές δεν εκπροσωπούν την πλειοψηφία».
«Κάποιοι φταίνε για τα προβλήματα».
Πρόκειται για το κλασικό εργαλείο κοινωνικού αυτοματισμού. Η κυβέρνηση επιλέγει να στρέψει την κοινωνία απέναντι στους εργαζόμενους, να διαχωρίσει τους «καλούς» από τους «κακούς», τους «πρόθυμους» από τους «ανεπιθύμητους», να δημιουργήσει φόβο, ενοχή και σιωπή μέσα στους χώρους δουλειάς.
Δεν στοχεύει στην ποιότητα της εκπαίδευσης.
Δεν στοχεύει στη στήριξη των σχολείων.
Στοχεύει στην πειθάρχηση, τη φίμωση και τη διάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων.
Από την αξιολόγηση-βιτρίνα στην αξιολόγηση-λαιμητόμο
Για χρόνια μας έλεγαν ότι η αξιολόγηση είναι «ακίνδυνη». Σήμερα παραδέχονται ότι ήταν απλώς το πρώτο βήμα. Ότι τώρα έρχεται η «ουσία»: κυρώσεις, αποκλεισμοί, απειλή απόλυσης, τέλος στη μονιμότητα. Και όλα αυτά στο όνομα μιας δήθεν «αποτελεσματικότητας», την ώρα που τα σχολεία στενάζουν από υποχρηματοδότηση, ελλείψεις προσωπικού και εξαντλημένους εκπαιδευτικούς.
Δεν είναι τυχαίο ότι η κυβέρνηση απαιτεί «να συνταχθεί όλο το πολιτικό σύστημα» με αυτή τη γραμμή. Θέλει συναίνεση για να προχωρήσει μια βαθιά αντιδραστική ανατροπή, που αλλάζει τον ίδιο τον χαρακτήρα του Δημοσίου.
Το ερώτημα είναι αμείλικτο:
Ακούνε οι συνδικαλιστικές ηγεσίες;
Ή θα συνεχίσουν τη γραμμή των χαμηλών τόνων, της αναμονής και των «ίσων αποστάσεων», την ώρα που η κυβέρνηση δηλώνει καθαρά ότι ετοιμάζει συνταγματική επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα;
Γιατί εδώ δεν μιλάμε για μεμονωμένα μέτρα. Μιλάμε για στρατηγική επιλογή. Για ένα σχέδιο που στοχεύει στη μετατροπή των εργαζομένων σε φοβισμένους, αναλώσιμους υπαλλήλους, χωρίς φωνή και χωρίς προστασία.
Ας μην έχουμε αυταπάτες. Καμία «θεσμική ευαισθησία» δεν πρόκειται να μας σώσει. Καμία κυβερνητική υπόσχεση. Καμία αναμονή.
Ιδιωτικά Πανεπιστήμια στην Ελλάδα και το εξωτερικό: Τι ισχύει; Μύθοι, ανακρίβειες και υπερβολές.
