Αναμφίβολα, το γεγονός ότι η εκπαίδευση άρχισε να επαναφέρει μόνιμους διορισμούς τα τελευταία χρόνια για την κάλυψη των χιλιάδων οργανικών κενών αποτελεί θετική εξέλιξη. Αυτά τα κενά προήλθαν από την πολυάριθμη απαγόρευση διορισμών λόγω των μνημονίων που διήρκεσαν πάνω από μια δεκαετία. Ωστόσο, η κατάσταση εξακολουθεί να είναι προβληματική. Παρά τους μόνιμους διορισμούς, η κάλυψη των κενών θέσεων παραμένει ανεπαρκής, με την ανάγκη για περίπου 50.000 αναπληρωτές ετησίως που συνήθως καλύπτουν οργανικά κενά, μια κατάσταση που είναι εντελώς απαράδεκτη.
Εκτός από το θετικό στοιχείο των μόνιμων διορισμών, υπάρχει ένα ακόμα μεγαλύτερο ζήτημα που χρήζει άμεσης προσοχής: η επιβίωση των εκπαιδευτικών στους τόπους που διορίζονται. Το πρόβλημα της αξιοπρεπούς διαβίωσης έχει χαθεί εδώ και καιρό, και πλέον μιλάμε απλώς για επιβίωση.
Παρά την έξοδο της χώρας από τα μνημόνια τον Αύγουστο του 2018, οι οικονομικές και εργασιακές συνθήκες δεν έχουν βελτιωθεί ουσιαστικά τα τελευταία 6 χρόνια. Αντιθέτως, φαίνεται ότι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια άλλη, αόρατη μορφή μνημονίου, λόγω της πρωτοφανούς ακρίβειας.
Η ακρίβεια επηρεάζει περισσότερο τους εκπαιδευτικούς που αναγκάζονται να αλλάζουν τόπο διαμονής σχεδόν κάθε χρόνο. Σε περιοχές της νησιωτικής Ελλάδας, όπως η Κρήτη, τα Δωδεκάνησα και τα Επτάνησα, τα ενοίκια έχουν φτάσει σε απαγορευτικά επίπεδα. Ο μισθός ενός νεοδιόριστου εκπαιδευτικού, περίπου 800 ευρώ καθαρά, δεν είναι επαρκής για να καλύψει τις βασικές του ανάγκες, με αποτέλεσμα την οικονομική εξαθλίωση. Στις περιοχές αυτές, το 60% του μισθού, περίπου 400-500 ευρώ, απαιτείται για ενοίκιο, αν καταφέρει κανείς να βρει σπίτι. Επιπλέον, οι τοπικές κοινωνίες πολλές φορές απαιτούν από τους εκπαιδευτικούς να απομακρυνθούν από τα σπίτια τους νωρίς την άνοιξη, προκειμένου να ενοικιαστούν στους τουρίστες.
Η πρόσφατη αύξηση των μισθών που δόθηκε από την κυβέρνηση, της τάξης των 40 ευρώ τον μήνα, αποδείχτηκε γελοία, καθώς εξανεμίστηκε γρήγορα λόγω της ακρίβειας στα τρόφιμα, την ενέργεια και άλλες βασικές ανάγκες.
Είναι σαφές ότι τα προβλήματα της φτώχειας, της ακρίβειας και της οικονομικής εξαθλίωσης δεν αφορούν μόνο τους εκπαιδευτικούς, αλλά και τον ευρύτερο κόσμο της εργασίας. Ωστόσο, οι εκπαιδευτικοί πλήττονται περισσότερο λόγω της συνεχούς αναγκαστικής μετακίνησης τους.
Η κατάσταση δεν πρόκειται να βελτιωθεί με διαπιστώσεις ή ευχολόγια. Απαιτείται οι εκπαιδευτικές ομοσπονδίες να θέσουν ως πρώτο και κύριο αίτημα τις αυξήσεις στους μισθούς και να το διεκδικήσουν μέσω ουσιαστικών αγώνων. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, μετά τις ευρωεκλογές, βρίσκεται σε δυσκολότερη θέση και τώρα είναι η ευκαιρία για τα συνδικάτα να αναδείξουν το ζήτημα των μισθών απέναντι στη λαίλαπα της ακρίβειας και της εξαθλίωσης.
Υ.Γ. Τον Σεπτέμβριο του 2006, οι δάσκαλοι πραγματοποίησαν την μεγαλύτερη απεργία στην ιστορία τους, διάρκειας 42 ημερών, διεκδικώντας έναν αξιοπρεπή μισθό. Το αίτημα τότε ήταν 1400 ευρώ καθαρά για τον νεοδιόριστο εκπαιδευτικό. Σήμερα, οι μισθοί των νεοδιόριστων είναι περίπου στο μισό, γύρω στα 700-800 ευρώ.
Δημήτρης Μπράτης
Ιδιωτικά Πανεπιστήμια στην Ελλάδα και το εξωτερικό: Τι ισχύει; Μύθοι, ανακρίβειες και υπερβολές.
Νεοδιόριστοι Εκπαιδευτικοί 2024: Πρώτος Χρόνος Υπηρεσίας και Πληροφορίες για Μισθοδοσία
