Τις τελευταίες ημέρες βρίσκεται σε εξέλιξη μια συντονισμένη επίθεση εναντίον των δασκάλων και καθηγητών. Μέσα ενημέρωσης που ακολουθούν πιστά την κυβερνητική γραμμή επιχειρούν να στοχοποιήσουν τον κλάδο, παρουσιάζοντάς τον ως υπεύθυνο για τα κενά στα σχολεία.
- Ζαχαράκη – τα κενά στα σχολεία οφείλονται στους νεοδιόριστους εκπαιδευτικούς που «παίρνουν άδειες».
- Την ίδια γραμμή υιοθέτησαν και δημοσιογράφοι σε πρωινή εκπομπή του ΣΚΑΪ, παρουσιάζοντας τους εκπαιδευτικούς ως υπεύθυνους για τις ελλείψεις προσωπικού στα σχολεία.
- Σειρά πήραν και αρθρογράφοι που, σε κείμενά τους, χρησιμοποιούν απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς για τους εκπαιδευτικούς, φτάνοντας στο σημείο να γράφουν ότι «οι εκπαιδευτικοί σιχαίνονται το σχολείο»
Η προσπάθεια αυτή, όμως, μόνο τυχαία δεν είναι. Στόχος είναι να καλυφθεί η πολιτική ανεπάρκεια στην παιδεία, μια ανεπάρκεια που παίρνει διαστάσεις οργανωμένου σχεδίου απαξίωσης. Η ιστορία έχει δείξει ότι η εκπαίδευση, με τη φωνή της, μπορεί να αμφισβητήσει και να ανατρέψει καθεστώτα. Και αυτό ακριβώς φοβούνται.
Η φετινή χρονιά ξεκίνησε με πρωτοφανή ελλείμματα: 6 στους 10 δασκάλους δεν έχουν προσληφθεί. Μαθητές παραμένουν σε άδειες αίθουσες ή στοιβάζονται σε υποστελεχωμένες τάξεις. Το πρόβλημα δεν είναι οι εκπαιδευτικοί, αλλά η πολιτική επιλογή της υποστελέχωσης, που οδηγεί το δημόσιο σχολείο σε ασφυξία.
Κάποτε, οι εκπαιδευτικοί κατέβαιναν στους δρόμους και με τους αγώνες τους άλλαζαν το κοινωνικό τοπίο. Σήμερα, μεγάλο μέρος του κλάδου δείχνει εγκλωβισμένο σε μια παθητική στάση, παρακολουθώντας τις εξελίξεις ως θεατής. Έτσι, αφήνεται χώρος σε όσους θέλουν να απαξιώσουν τον ρόλο τους.
Όμως, δεν είναι όλοι ίδιοι. Υπάρχουν ακόμα εκπαιδευτικοί που πιστεύουν ότι η παιδεία μπορεί να είναι όμορφη, δυνατή και ελπιδοφόρα. Που είναι διατεθειμένοι να αγωνιστούν, ακόμη κι αν το τίμημα είναι βαρύ. Γιατί, όπως λένε, καλύτερα να πέσεις μαχόμενος παρά να μένεις σιωπηλός θεατής.
