Πλαίσιο Λειτουργίας των Ιδιωτικών Σχολείων: Η Αλήθεια για την Παραβίαση της Νομοθεσίας
Με αφορμή το πρόσφατο κλείσιμο ιδιωτικού σχολείου με παραρτήματα στο Ελληνικό και στον Πειραιά λόγω παραβιάσεων της νομοθεσίας, η «Αγωνιστική Συνδικαλιστική Κίνηση Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών» επαναφέρει το ζήτημα της ανεπαρκούς εποπτείας και των παρατυπιών που καταγράφονται στον τομέα της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Όπως σημειώνεται στην ανακοίνωση της Κίνησης, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι το συγκεκριμένο σχολείο έκλεισε, καθώς οι καταγγελίες σχετικά με παραβιάσεις της εργατικής και εκπαιδευτικής νομοθεσίας είχαν ήδη γίνει γνωστές για πάνω από δεκατρία χρόνια.
Πολλές φορές, οι καταγγελίες αυτές, που είχαν υποβληθεί στην Επιθεώρηση Εργασίας και στις Διευθύνσεις Εκπαίδευσης, δεν είχαν επιφέρει καμία ουσιαστική δράση από τους αρμόδιους ελεγκτικούς μηχανισμούς. Παρά τις συνεχείς παρεμβάσεις από την ΟΙΕΛΕ και το Σωματείο Εργαζομένων στην Ιδιωτική Εκπαίδευση ”Βύρων”, η κατάσταση παρέμενε στάσιμη, καθώς η Επιθεώρηση Εργασίας, ως ανεξάρτητη αρχή, αντιμετώπιζε σοβαρές δυσκολίες στην πραγματοποίηση ουσιαστικών ελέγχων λόγω υποστελέχωσης και περιορισμένων αρμοδιοτήτων.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του σχολείου αυτού είναι η διοργάνωση της επιστημονικής ημερίδας “Η προσφορά των Ιδιωτικών Σχολείων στην εκπαίδευση – Παρόν και Μέλλον”, η οποία, αν και προγραμματίστηκε με την ενεργό συμμετοχή των αρμοδίων εκπαιδευτικών φορέων, τελικά δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, μετά από παρεμβάσεις των συνδικαλιστικών φορέων.
Το κλείσιμο του σχολείου, όμως, εγείρει σοβαρά ερωτήματα. Ποιοι είναι οι λόγοι που η λειτουργία του δεν είχε ανασταλεί νωρίτερα, παρά τις δεκάδες καταγγελίες για παραβιάσεις της νομοθεσίας; Γιατί οι σοβαρές παρατυπίες δεν έγιναν αντικείμενο διερεύνησης; Και το πιο σημαντικό, τι θα συμβεί με τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς, οι οποίοι μένουν απροστάτευτοι κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς;
Η αλήθεια είναι ότι το νομικό πλαίσιο που διέπει τη λειτουργία των ιδιωτικών σχολείων επιτρέπει στους ιδιοκτήτες να αγνοούν το σύλλογο διδασκόντων, ο οποίος πολλές φορές δεν έχει καν λόγο στις αποφάσεις της σχολικής μονάδας. Οι εκπαιδευτικοί, συχνά σε καθεστώς εργασιακής ομηρίας, δεν έχουν τη δυνατότητα να αντισταθούν στις αυθαιρεσίες των ιδιοκτητών. Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο το κλείσιμο ενός σχολείου, αλλά το ευρύτερο πρόβλημα που εντοπίζεται στο νομοθετικό πλαίσιο και στη λειτουργία των ελεγκτικών μηχανισμών.
Οι εκπαιδευτικοί που βιώνουν τις συνέπειες αυτού του εργασιακού μεσαίωνα, όπου η ποιότητα της εκπαίδευσης υποβαθμίζεται και η διαδικασία εκπαίδευσης μετατρέπεται σε προϊόν οικονομικής εκμετάλλευσης, πρέπει να συσπειρωθούν στα σωματεία τους. Μόνο με ενότητα και δράση μπορούμε να ανατρέψουμε την απορρύθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος και να πετύχουμε μια εκπαίδευση που θα θέτει στο επίκεντρο τις ανάγκες των μαθητών και των εκπαιδευτικών, χωρίς να τις υποτάσσει στην οικονομική παράμετρο της κερδοφορίας.
Αυτό το ζήτημα θα συνεχίσει να απασχολεί την εκπαιδευτική κοινότητα, καθώς οι κυβερνήσεις συνεχίζουν να απορυθμίζουν το πλαίσιο λειτουργίας της ιδιωτικής εκπαίδευσης, δίνοντας προτεραιότητα στη μεγιστοποίηση των κερδών των σχολαρχών σε βάρος των εργαζομένων και της ποιότητας της εκπαίδευσης.
