Αν κάτι έγινε ξεκάθαρο από την ομιλία του πρωθυπουργού στη Βουλή, είναι η προσπάθεια της κυβέρνησης να παρουσιάσει τον εαυτό της ως αντίπαλο του “βαθέος κράτους”.
Ωστόσο, το ερώτημα που προκύπτει αβίαστα είναι: ποιος αποτελεί αυτό το “βαθύ κράτος”, αν όχι το ίδιο το κυβερνών κόμμα, που έχει βρεθεί στην εξουσία τα 25 από τα 50 χρόνια της μεταπολίτευσης;
Αυτή η ρητορική θυμίζει τις εποχές που ιδιωτικοποιήθηκαν κρίσιμοι τομείς όπως οι σιδηρόδρομοι, τα αεροδρόμια, τα λιμάνια, οι τηλεπικοινωνίες και η ενέργεια. Τότε, η κυβέρνηση ισχυριζόταν ότι αυτές οι υπηρεσίες ήταν ζημιογόνες για το δημόσιο, μόνο και μόνο για να αποδειχθεί ότι έγιναν κερδοφόρες – αλλά για τους ιδιώτες.
Χωρίς κανέναν ενδοιασμό, ο πρωθυπουργός αξιοποίησε ακόμα και την τραγωδία των Τεμπών για να ανακοινώσει όχι αλλαγές ή αναθεωρήσεις, αλλά την αποφασιστική συνέχιση των κυβερνητικών πολιτικών που μας οδήγησαν ως εδώ. Μάλιστα, προανήγγειλε την άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, μεταθέτοντας ουσιαστικά την ευθύνη των ελλείψεων και των τραγωδιών στους εργαζομένους – “τους σταθμάρχες” – αντί να εστιάσει στις επισφαλείς εργασιακές σχέσεις, τις ιδιωτικές εργολαβίες και την έλλειψη μέτρων ασφαλείας.
Η κυβέρνηση ισχυρίζεται πως αφουγκράζεται το μήνυμα της 28ης Φεβρουαρίου. Στην πράξη, όμως, φαίνεται πως συνεχίζει απρόσκοπτα το καταστροφικό της έργο, εμβαθύνοντας τις ίδιες πολιτικές που έχουν ήδη αποδειχθεί επιζήμιες για την κοινωνία. Οι πολίτες βλέπουν και καταλαβαίνουν: πίσω από τις μεγαλοστομίες, η πραγματικότητα παραμένει αμείλικτη.
