Όταν συζητιέται δημόσια το επάγγελμα του εκπαιδευτικού, δεν είναι σπάνιο να γίνεται αναφορά στις «πολλές διακοπές» του. Κάποιοι σπεύδουν να σχολιάσουν με ειρωνεία το καλοκαίρι, τα Χριστούγεννα, το Πάσχα. Όμως η αλήθεια είναι πολύ πιο σύνθετη – και πολύ πιο σκληρή.
Η πραγματικότητα του σχολείου δεν καταγράφεται εύκολα σε πίνακες ή προγράμματα. Από τη στιγμή που ο/η εκπαιδευτικός θα περάσει την πόρτα του σχολείου, μπαίνει σε έναν κόσμο απόλυτης εγρήγορσης. Μέσα στην τάξη, καλείται να κρατά αδιάκοπα σε υψηλό επίπεδο τη συγκέντρωσή του, να ελέγχει ταυτόχρονα γνωστικό περιεχόμενο, ψυχολογία παιδιών, ρυθμούς, συμπεριφορές, να αξιολογεί, να καθοδηγεί, να προστατεύει.
Κάθε 40λεπτο μάθημα δεν είναι απλώς μια παρουσίαση γνώσεων. Είναι ένα έντονο πνευματικό και συναισθηματικό έργο, που απαιτεί την πλήρη συμμετοχή όλων των αισθήσεων και λειτουργιών. Κι όταν το μάθημα τελειώσει, δεν έρχεται η ξεκούραση. Έρχεται η εφημερία στην αυλή, τα διοικητικά καθήκοντα, η επικοινωνία με γονείς, η προετοιμασία για την επόμενη ώρα, οι απουσίες, τα συμβάντα, τα προβλήματα. Το διάλειμμα δεν είναι ποτέ διάλειμμα.
Αυτή η αδιάλειπτη πίεση, μέρα με τη μέρα, χρόνο με τον χρόνο, προκαλεί σοβαρή σωματική και ψυχική φθορά. Είναι αποδεδειγμένο επιστημονικά ότι οι εκπαιδευτικοί εμφανίζουν αυξημένα ποσοστά επαγγελματικής εξουθένωσης (burnout), ψυχοσωματικών προβλημάτων, ακόμη και κατάθλιψης. Όχι επειδή το επάγγελμα είναι «δύσκολο» με την παραδοσιακή έννοια, αλλά επειδή φθείρει αθόρυβα και ασταμάτητα, χωρίς ορατή έξοδο κινδύνου.
Ακόμα και σε εξωσχολικές δραστηριότητες –όπως μια σχολική γιορτή ή μια εκδρομή– η ευθύνη δεν υποχωρεί. Αντιθέτως, πολλαπλασιάζεται. Όσοι τις έχουν βιώσει, ξέρουν καλά το βάρος που κουβαλούν.
Οι “διακοπές”, λοιπόν, δεν είναι πολυτέλεια. Είναι συχνά μια αναγκαία περίοδος αποφόρτισης. Μια αναπνοή πριν από την επόμενη σχολική χρονιά, που θα ξεκινήσει ξανά με ένταση, άγρυπνη υπευθυνότητα και συνεχή φροντίδα για τα παιδιά.
Ήρθε η ώρα η κοινωνία να δει τον εκπαιδευτικό όπως πραγματικά είναι: όχι ένας δημόσιος υπάλληλος με προνόμια, αλλά ένας επαγγελματίας σε συνεχή πνευματική και συναισθηματική ετοιμότητα, που προσφέρει με αφοσίωση, καθημερινά και αθόρυβα, ό,τι πολυτιμότερο έχουμε: την Παιδεία. Χιλιάδες Κενές Θέσεις στα Πανεπιστήμια – Πώς η ΕΒΕ (Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής) Οδηγεί σε Άδειες Αίθουσες και Υπερφορτωμένα Τμήματα
Το άρθρο γράφτηκε με αφορμή σχολίων στο διαδίκτυο
