Τον τελευταίο καιρό, η πολιτική που εφαρμόζεται στα σχολεία για την αντιμετώπιση της χρήσης κινητών από μαθητές, φαίνεται να προκαλεί αντιδράσεις. Οι 6.043 αποβολές που επιβλήθηκαν μέχρι τώρα έχουν γίνει αφορμή για πανηγυρισμούς, ιδιαίτερα από τον Υπουργό Παιδείας Κυριάκο Πιερρακάκη, ο οποίος θεωρεί το μέτρο «θεαματικά καλό». Ωστόσο, η ένταση με την οποία εφαρμόζεται αυτή η τιμωρία εγείρει σοβαρά ερωτήματα σχετικά με την ουσία και την αποτελεσματικότητα των ποινών στην εκπαίδευση.
Φυσικά, δεν είναι ορθό οι μαθητές να χρησιμοποιούν κινητά τηλέφωνα κατά τη διάρκεια του μαθήματος, είτε για ανταλλαγή μηνυμάτων είτε για παιχνίδια και προφανώς για καταγραφή και bullying συμμαθητών τους.
Το σχολείο είναι, πρωτίστως, χώρος μάθησης και διαπαιδαγώγησης, και η χρήση κινητών σαφώς και θα πρέπει να περιοριστεί. Ωστόσο, όταν επιλέγεται η μέθοδος της αποβολής ως μέσο συμμόρφωσης, οι παιδαγωγικοί στόχοι χάνουν το νόημά τους. Αντί να επιλύεται το πρόβλημα, η αποβολή ενισχύει την αντίδραση και τη δυσαρέσκεια των μαθητών.
Οι έφηβοι, από τη φύση τους, είναι σε φάση επαναστατικότητας. Μια αποβολή σπάνια θα καταφέρει να διορθώσει τη συμπεριφορά τους· αντιθέτως, μπορεί να πυροδοτήσει αντιδράσεις και να ενισχύσει την επιθυμία για αντίσταση. Ο κ. Πιερρακάκης, ως πρώην έφηβος, σίγουρα θα είχε παρόμοιες τάσεις, γεγονός που θα μπορούσε να τον κάνει να κατανοήσει πως η επιβολή ποινών χωρίς ουσιαστική παιδαγωγική διάθεση δεν οδηγεί στην επιθυμητή συμμόρφωση.
Αναρωτιέται κανείς, αν η Νέα Δημοκρατία σκοπεύει να επαναφέρει πρακτικές του παρελθόντος, όπως ο νόμος του Κωνσταντίνου Καραμανλή το 1958, γνωστός ως νόμος 4000 περί τεντιμποϊσμού, όπου νεαροί που επιδείκνυαν αντικοινωνική συμπεριφορά τιμωρούνταν με κούρεμα και διαπόμπευση. Ελπίζουμε πως δεν βαδίζουμε προς την ίδια κατεύθυνση, καθώς τέτοιες πρακτικές μόνο πίσω μπορούν να μας πάνε.
Η αποβολή δεν πρέπει να είναι το πρώτο μέτρο αντιμετώπισης παραπτωμάτων, ειδικά σε έναν χώρο όπως το σχολείο, όπου ο πρωταρχικός στόχος είναι η εκπαίδευση και η διαπαιδαγώγηση. Υπάρχουν πιο ήπιες και πιο παιδαγωγικές μέθοδοι για να πείσεις τα παιδιά να αφήσουν τα κινητά στην άκρη και να επικεντρωθούν στα μαθήματά τους. Πρέπει να βρεθεί μια διαδικασία που θα τους εκπαιδεύσει ώστε να κατανοήσουν από μόνα τους την αξία της συμμετοχής στο μάθημα που απαιτεί χρόνο, προσπάθεια, και φυσικά επενδύσεις στην παιδεία κάτι που φυσικά δεν έχει γίνει σοβαρά μέχρι σήμερα (Όταν έχεις ετοιμόρροπα σχολεία που καθημερινά μαθητές τραυματίζονται απο πτώσεις σοβάδων κτλ τι να πούμε για επενδύσεις στην εκπαίδευση).
Αυτό, όμως, προϋποθέτει μια κυβέρνηση που είναι πρόθυμη να επενδύσει πραγματικά στην εκπαίδευση – κάτι που δυστυχώς δεν φαίνεται να αποτελεί προτεραιότητα στην Ελλάδα. Το να εισάγεις νέες τεχνολογίες και διαδραστικούς πίνακες στα σχολεία, χωρίς ταυτόχρονα να καλλιεργείς μια κουλτούρα μάθησης και σεβασμού των κανόνων, είναι σαν να χτίζεις σπίτια στην άμμο. Αντί να επικεντρωνόμαστε μόνο στις τιμωρίες, θα πρέπει να εξετάζουμε τον συνολικό τρόπο με τον οποίο μπορούμε να διαπαιδαγωγήσουμε τους μαθητές μας, ώστε να αναπτύξουν αυτοπειθαρχία και κριτική σκέψη.
Η παιδεία χρειάζεται μια ολιστική προσέγγιση που θα περιλαμβάνει τη συνεργασία εκπαιδευτικών, γονέων και μαθητών. Μέχρι να αποφασίσουμε να κάνουμε αυτήν την επένδυση, οι αποβολές και οι τιμωρίες θα παραμένουν απλώς μέτρα καταστολής, χωρίς ουσιαστικό παιδαγωγικό αποτέλεσμα.
