Άκρα του τάφου σιωπή από το ΣτΕ
του Δημήτρη Μπράτη
Σαν σήμερα, στις 27 Δεκεμβρίου 2024, η ΑΔΕΔΥ κατέθετε στο Συμβούλιο της Επικρατείας αίτημα για τη διεξαγωγή πρότυπης δίκης με αντικείμενο την επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού στο Δημόσιο. Ένα αίτημα που εξέφραζε την αγωνία εκατοντάδων χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων, οι οποίοι εδώ και χρόνια βλέπουν τα εισοδήματά τους να συρρικνώνονται, χωρίς ουσιαστική αποκατάσταση.
Το αίτημα έγινε δεκτό. Η πρότυπη δίκη πραγματοποιήθηκε στις 6 Ιουνίου 2025 από την Ολομέλεια του ΣτΕ, γεγονός που από μόνο του ανέβαζε τον πήχη των προσδοκιών. Μια τέτοια διαδικασία προορίζεται ακριβώς για να δώσει ξεκάθαρες και δεσμευτικές απαντήσεις σε ζητήματα γενικού ενδιαφέροντος.
Κι όμως, επτά ολόκληροι μήνες μετά, επικρατεί απόλυτη σιωπή. Ούτε ανακοίνωση, ούτε χρονοδιάγραμμα, ούτε η παραμικρή θεσμική ενημέρωση. Μια σιωπή που βαραίνει όσο περνά ο χρόνος.
Μέχρι πρόσφατα, υπήρχαν πληροφορίες ότι το ΣτΕ ανέμενε την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, λόγω της προσφυγής της Δανίας κατά της ευρωπαϊκής ρύθμισης για τον κατώτατο μισθό. Το επιχείρημα αυτό, αν και έμμεσο, λειτούργησε ως άλλοθι της καθυστέρησης. Όμως το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο εξέδωσε την απόφασή του εδώ και περίπου δύο μήνες, απορρίπτοντας την προσφυγή της Δανίας. Παρ’ όλα αυτά, στο ΣτΕ δεν φαίνεται να κινείται τίποτα.
Την ίδια στιγμή, πριν από λίγες ημέρες, είδε το φως της δημοσιότητας μια πρωτόδικη δικαστική απόφαση που δικαιώνει εργαζόμενους ως προς την επαναφορά των δώρων. Η απόφαση αυτή έχει, αναμφίβολα, τη δική της σημασία. Δεν μπορεί, όμως, να δημιουργήσει δεδικασμένο. Η υπόθεση κρίνεται στο ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο της χώρας και η απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ θα είναι εκείνη που θα δεσμεύει όλα τα δικαστήρια, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τους μόνιμους δημοσίους υπαλλήλους.
Και εδώ γεννάται το εύλογο ερώτημα:
Γιατί αυτή η παρατεταμένη σιωπή;
Τι καθυστερεί μια απόφαση που αφορά θεμελιώδη εργασιακά και μισθολογικά δικαιώματα;
Η Δικαιοσύνη οφείλει να απονέμεται όχι μόνο αμερόληπτα, αλλά και έγκαιρα. Όταν η αναμονή μετατρέπεται σε καθεστώς αβεβαιότητας, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο νομικό· είναι βαθιά κοινωνικό και πολιτικό. Χιλιάδες εργαζόμενοι στο Δημόσιο περιμένουν μια απάντηση που καθορίζει τη ζωή τους, τον οικογενειακό τους προγραμματισμό, την ίδια τους την αξιοπρέπεια.
Η «άκρα του τάφου σιωπή» από το ΣτΕ δεν μπορεί να θεωρείται ουδέτερη. Όσο παρατείνεται, τόσο εντείνει την ανασφάλεια και την καχυποψία. Και σε ένα κράτος δικαίου, η σιωπή της Δικαιοσύνης είναι συχνά εξίσου ηχηρή με μια άδικη απόφαση.
Το ερώτημα παραμένει ανοιχτό — και απαιτεί απάντηση. Όχι αύριο. Τώρα.
