Του Σπύρου Μαρίνη, αιρετού εκπροσώπου
Η απόφαση 1201/2026 της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας για τον 13ο και 14ο μισθό προκαλεί οργή και αγανάκτηση στους εργαζόμενους στο Δημόσιο. Για ακόμη μία φορά, οι δικαστικές αποφάσεις επιβεβαιώνουν ότι η διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας δεν μπορεί να αφεθεί στις δικαστικές αίθουσες.
Το επιχείρημα ότι οι δημοσιονομικές δυνατότητες της χώρας δεν επιτρέπουν την επαναφορά των δώρων και ότι οι σημερινοί μισθοί επαρκούν για μια αξιοπρεπή διαβίωση δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό από τους εργαζόμενους που βλέπουν καθημερινά το εισόδημά τους να εξανεμίζεται από την ακρίβεια.
Οι περικοπές στους μισθούς και στα δώρα ήταν αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών. Και ακριβώς γι’ αυτό, η ανατροπή τους δεν μπορεί παρά να αποτελέσει αντικείμενο συλλογικής και αγωνιστικής διεκδίκησης.
Οι «δημοσιονομικές αντοχές» δεν είναι ίδιες για όλους
Για χρόνια οι δημόσιοι υπάλληλοι βλέπουν τους μισθούς τους να παραμένουν καθηλωμένοι, την ώρα που το κόστος ζωής αυξάνεται διαρκώς. Η ακρίβεια στα τρόφιμα, στην ενέργεια, στη στέγαση και στις καθημερινές ανάγκες έχει περιορίσει δραματικά την αγοραστική δύναμη των εργαζομένων.
Όταν, όμως, πρόκειται για τις ανάγκες των εργαζομένων, η απάντηση είναι μονίμως οι «δημοσιονομικές αντοχές».
Την ίδια στιγμή, όμως, δισεκατομμύρια ευρώ κατευθύνονται σε εξοπλισμούς, φοροαπαλλαγές και προνόμια για μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους.
Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι μόνο πόσα χρήματα υπάρχουν. Είναι πού κατευθύνονται οι διαθέσιμοι πόροι και ποιες κοινωνικές ανάγκες τίθενται σε προτεραιότητα.
ΣτΕ: Οριστικό «όχι» στην επαναφορά 13ου και 14ου μισθού στο Δημόσιο – Τι έκρινε η Ολομέλεια
Ο 13ος και ο 14ος μισθός δεν είναι πολυτέλεια
Οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να αποδεχθούν τη λογική ότι πρέπει να ζουν με ολοένα και λιγότερα και να θεωρούν πολυτέλεια τον 13ο και 14ο μισθό.
Η επαναφορά των δώρων αποτελεί μια αυτονόητη διεκδίκηση για την ενίσχυση του εισοδήματος των δημοσίων υπαλλήλων, ιδιαίτερα σε μια περίοδο κατά την οποία η ακρίβεια έχει δημιουργήσει ασφυκτικές συνθήκες για χιλιάδες οικογένειες.
Η αξιοπρεπής διαβίωση δεν μπορεί να αποτελεί σύνθημα. Είναι δικαίωμα.
Η απάντηση βρίσκεται στη συλλογική δράση
Η απόφαση του ΣτΕ δεν πρέπει να οδηγήσει στην απογοήτευση ή στην αναμονή κάποιου «σωτήρα».
Ο δρόμος για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας περνά μέσα από τα σωματεία, τους χώρους εργασίας και τη συλλογική δράση. Μόνο μέσα από οργανωμένους και μαζικούς αγώνες μπορούν οι εργαζόμενοι να διεκδικήσουν όσα έχασαν και όσα δικαιούνται.
Η μάχη για καλύτερους μισθούς, για δημόσια Παιδεία και Υγεία, για μόνιμη και σταθερή εργασία και για αξιοπρεπείς συνθήκες ζωής δεν τελειώνει με μία δικαστική απόφαση.
Οι βασικές διεκδικήσεις
Οι εργαζόμενοι διεκδικούν:
- ✊ Άμεση επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού.
- ✊ Αυξήσεις 20% στους μισθούς.
- ✊ Αύξηση της χρηματοδότησης για μισθούς, Υγεία και Παιδεία.
- ✊ Μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους.
- ✊ Μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών και εξίσωση των δικαιωμάτων τους.
- ✊ Καμία εμπλοκή της χώρας στους πολεμικούς σχεδιασμούς.
Δεν μπορεί να θεωρείται φυσιολογικό να μειώνεται διαρκώς η αγοραστική δύναμη των εργαζομένων, ενώ οι κοινωνικές ανάγκες αυξάνονται.
Δεν θα συνηθίσουμε τα λίγα. Δεν θα συμβιβαστούμε με την κοροϊδία.
Η επόμενη μεγάλη μάχη βρίσκεται μπροστά μας. Η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης αποτελεί το πρώτο μεγάλο αγωνιστικό ραντεβού της νέας περιόδου.
Η απάντηση των εργαζομένων πρέπει να είναι μαζική, συλλογική και δυναμική.
Όλοι στο πανελλαδικό συλλαλητήριο των εργατικών σωματείων.
Η μάχη για τη μόρφωση, την εργασία και την αξιοπρεπή ζωή δεν κρίνεται στην αναμονή. Κρίνεται στον δρόμο του αγώνα.
Όταν ο εκπαιδευτικός γίνεται «υπάλληλος» και ο γονέας «πελάτης» – Τι συμβαίνει στο σχολείο
